"Yaşam bir çikolata kutusu gibidir, ne zaman ve kimden geleceği belli olmaz"...
Bir yığın göz yaşartıcı repliğe sahip olan "Forrest Gump"'ın o yıl tüm ödülleri süpürmesi nasıl süpriz olmamışsa, Oscar'ın bir çikolata kutusu gibi olmadığını da kesin anlamıştık. Bu yıl Oscar listesinde, özellikle kadın veya erkek en iyi oyuncu ve yardımcı oyuncu dallarında gerçekten de güçlü isimler yarışıyordu. Aylar öncesinden başlayan kulislerle tüm yapımcılar filmlerini, oyuncularını kalkındırmak için yüz binlerce dolar harcadı. En iyi film dalında ise ortada bir Scorsese vakası vardı. Usta yönetmen bu yılla birlikte dördüncü kez bu ödüle aday oluyordu ve üç saatlik New York destanı ile Oscar alması bekleniyordu. Ama bir de ülkeye girişi bile yasak olan Roman Polanski'nin kamoyunda aklanma hadisesi vardı ki bu da Piyanist'i iddialı bir şekilde yarışa sokuyordu. Amaaa, kuşkusuz herkesin gönlündeki film Chicago'ydu. Hem müzikal türünü geniş kitlelere yeniden sevdirmiş, hem marangozundan ulaştırma görevlisine iş olanağı sağlamış bir dev bütçeli yapım olarak tam da Oscar'ın şaşına uyuyordu. Sonuçta herkesin derdine deva bulundu.
Ben, şahsen, kendim en iyi yardımı erkek oyuncu dalında Chris Cooper'ın ödül almasına sevindim. Gerçi aynı kategoride Christopher Walken ustamız vardı ama olsun.
Pedro Almadovar'ın en özgün senaryo ödülü alması da önemliydi ama konuşmasının 'edepli olmasını' isteyen Oscar gecesi yapımcılarını protesto ederek geceye katılmayı reddeden Eminem'in en iyi şarkı ödülü alması, 'siyaseten doğrucudan' ziyade 'ekonomik' olma çabalarının en büyük göstergesiydi.
Kısaca, biz tüm gece uykusuz kaldık, sanırım bir çoğunuz iş haftasının başlangıcı olan Pazartesinin getirdiği umutsuzlukla kendinizi erkenden yataklara attınız. Bizim işimiz de bu işte...
Neyse, gelecek yılın Oscar'larına kadar nasılsa rahatız. Yaşamda iyi seyirler...