Batı sömürgeciliğinin sözü bile edilmeden Afrika kıtasının içinde bulunduğu kaos halinin nihayetinde yine siyah Afrikalılara maledilmesi bir ırkçılık vaziyeti hani.
Beyaz Afrikalıları merkeze oturtarak baştacı edip, onları Afrika kültürüne sahip çıkan, bizzat siyahlardan hesap soran gerçek yurtsever olarak ilan etmesi karşısında şaşırmamak olanaksız.
1970’lerdeki “Akbabanın Üç Günü” gibi Watergate ve Nixon sonrası paranoyaları resmeden yönetmen Sidney Pollock bu filmi yaparken ne düşünüyordu bilinmez. Lakin, barışçıl maskesi altında döndürdüğü aşk, politika ve entrika çemberine aldanıp da izlerken dikkatiniz dağılarsa eğer, filme sıradan bir politik gerilim olarak bakmanız içten değil.
Oysa gerçekleri yansıtması açısından adeta vahim yorum ve de ‘çeviri’ hatalarından oluşuyor.