“Filmimi sen çekecektin güya ama bak sonunda başkaları rol verdi bana!” Burhan Öçal telefonda sesimi duyar duymaz bu sözlerle ‘selamladı’ beni. Ünlü perküsyoncu “O Şimdi Mahkum” ile bu haftasonu başrollerden birinde karşımıza çıkacak.
Yıllardır çok sık olmasa da karşılaştığımızda hep ‘yüzüme vurduğu’, artık aramızda bir şakalaşma ve selamlaşma vesilesi olan bu film hikayesi gerçektir tabii ki. Bu ‘filmin’ aslında bir müzik belgeseli projesi olduğu söylemeden önce “O Şimdi Mahkum”da onu çok beğendiğimi belirteyim. Hani bazı yüzler vardır; beyazperde onları anında sever, işte Burhan Öçal da çok iyi resim vermesinin yanısıra filmdeki ‘janti’ mafya babası rolüne de gayet iyi oynuyor.
Şimdiden önünü keselim; özel hayatındaki o ‘bir dirhem iki çekirdek’ imajının sinemaki yansıması olduğunu söylemek ise ziyadesiyle yüzeysel olur. Doğru bir rol dağıtımıyla ondaki bu ‘cevherin’ yeni projelerde de değerlendirilmesiyle konu açıklığa kavuşabilir nitekim. Yedi yıl önce onunla ilk karşılaştığımda Türkiye’de henüz tanınmıyordu. ‘Yurtdışındaki başarılı müzisyenlerimiz’ statüsündeydi. İsviçre’den bir albüm kaydı için İstanbul’a gelmişti. Şimdi müzik yapımcısı olan arkadaşım Özlem Köseoğlunun peşine takılarak katıldığım prova sürecinden çok etkilenmiştim. atv’de çalışıp, bir yandan da sinema yazarlığına henüz başladığım 1998 yılıydı. Klasik Türk müziği, caz, funk, roman ve batı müziğinin sentezi 'Groove Alla Turca' albümü için Amerika'nın bas gitar üstadı Jamalaadeen Tacuma da kayıt stüdyosundaydı.
İşte ben o provalarda; müzikten de ziyade bizden enstümanlar ile batılı müzisyenlerin birarada ‘aynı dili’ tutturma çalışmalarını izlerken büyülenmiş, oracıkta kafamda oluşturmuştum projeyi. Oturup karşılıklı konuştuğumuzda da hemfikirdik hani. Lakin memleketimizde gazeteci olarak yaşamı idame ettirmenin zorlukları malumunuz; iş yoğunluğundan sürekli erteleyerek ‘belgeselimizin’ makus talihini de artık belgelemiş oldum.
Kısaca “O Şimdi Mahkum”u izledikten sonra aradığımda da yazının başındaki sözlerle o günleri yadettik işte. Filmi çok beğenmiş (aynı fikirde olamıyorum), kendini izlerken gördüklerine inanamamış (olumlu anlamda söylüyor), Menderes Sağmacılar’ın bir sahnesinde (konuyu açık etmeyeyim) gözyaşlarını tutamamış.
Çok çalışmış, sette çok keyif almış filan da sadece hala üzerinde çalıştığı aksanı zorlamış onu. “Gemide” raconunu pek ‘kıyak’ hatırlatan muhteşem Erkan Can’a satranç üzerinden ‘alemin’ felsefesi yaptığı sahneki sözleri gibi biraz durumu; daha önce oynamasa da sinema aleminde pekala da söz sahibi olabilir hani.