Michael Mann, başarılı öykü anlatıcıları gibi iyi ile kötünün arasındaki çizgiyi her daim mümkün olduğunca bulanık tuttuğu için izleyicinin kahramanlarla sempati duyması kaçınılmaz. Mavinin ve grinin hüzünlü tonlarının yanısıra metalik renklerle ‘boyadığı’ karelerin içindeki erkekleri yine yalnız, ulaşılmaz. Böyle bir varoluşun eksik olduğu hissiyatıyla da yeni bir hayat düşlerine ziyadesiyle sarılıp taksi şoförümüz gibi fantastik bir geleceğin hayaliyle oyalanıyor, bir sonraki hamlelerini erteliyorlar. Hatta ‘tüm erkekler aynı açmazın içindedir’ ana fikrini beslediğinden dolayı kahramanların dayanışma halleri de “Colateral”daki gibi tezahür ediyor, tetikçi Cruise’un ezik adam Foxx’u taksi durağındaki patronuna karşı savunmasına kadar uzanabiliyor. Mann'in detaycı, temiz, titiz çalışıyor, hatta bazen yaratıcılığına sekte vurmaya ramak kalacak denli teknik olması zaafı olabiliyor. 1980’lerin kent şizofrenisini olabildiğince parlak ışıkların kırık yansımasında vererek kendi özgün görselliğini caz veya elektronik ritmlerle döşemesiyle ünlü. Zaten bir Michael Mann filmini sevdiyseniz film müziklerini de edinmek isteyebiliyorsunuz. Michael Mann için ‘maço nelodramların eşsiz yaratıcısı’ demekle olay bitmiyor. Doğrudur ki, ‘adam adama’ kapışmaların, ikili karşılaşmaların anlatıcısı. Suç öykülerinin bu ‘stilist’ sinemacısının Amerikan TV dizilerini baştan tanımladığı “Miami Vise”dan bu yana görsel ve işitsel elemanları ‘şık’ bir biçimde eşleştirdiği de malumumuz. Bu da onun imzası. Bu imzanın başlangıcında ise Avrupa geleneğini Yeni Dünya filitresinden geçirerek başka ya da bildik bir ‘yeni’ şeye dönüştürme başarısı var.
“Collateral iki yalnız erkeğin caz ritmleri ve gecenin koyu mavisinin ağır bastığı rengiyle br ‘hüzün’ dalgası aslında. Şimdiden iyi seyirler :)