Christopher Nolan bugünlerde yeni “Batman” filmi için genç bir Bruce Wayne arıyor diye başlarsam bu yazıya, olay hedefinden sapar mı bilmiyorum. Ama Christopher Nolan ve Bruce Wayne’i yan yana koyduğumuzda ortaya Bruce Nolan gibi bir isim çıkıyor ki bu da Jim Carrey’nin son filminde canlandırdığı televizyon muhabirinin ta kendisi! Hani insanın hayatında bazı dönemler vardır. Her şey olabildiğince ters gitmektedir. Bir yakınınız ölmüştür, iş yerinde patrondan fırçanızı yemiş, arkanızdan çevrilen dolaplarla uğraşmak zorunda kalmışsınızdır, ilişkiniz yolunda gitmez, en aceleniz olan anda trafik tıkalıdır, tatile gidecekken hiç dinmemecesine yağmur yağmaya başlar... Bruce Nolan’ı da böyle bir zamanda tanıyoruz ve “Ne istiyorsun benden?” diye yukarıdakine (!) yakarışına tanık oluyoruz. Ve film de bundan sonra başlıyor. Kanlı canlı tasvir edilişine alışık olmadığımız ‘Tanrı’, Bruce’un karşısına çıkıp “Al bakalım” diyor, “Zaten işim başımdan aşkın, gücümün, yetkimin bir kısmı senin olsun, bakalım kolaymıymış.” Filmi izlerken bu noktaya kadar, sokaktaki sıradan bir insan, herhangi bir kanalda herhangi bir muhabir rolünde biraz eğreti duran Jim Carrey tanrısal güçlerle beraber birçok filminden alışık olduğumuz beden diline de kavuşuyor; ‘Jim Carrey izleyicileri’nin beklentilerini karşılayacak klasik Jim Carrey mimik ve jestlerine bürünüyor. Film aslında afişini görüp de konusunu bir iki satır okumuş birisi için bile, bu noktadan sonra neredeyse hiçbir sürpriz taşımıyor, beklenen gelişmeler, beklenen sonuçlar sıralanıyor. Her ne kadar çok güçlü olsa da Bruce Nolan’ın öğrenmesi gereken birçok şey var, gücünü sadece kendi için değil ‘Tanrı’dan medet uman yüzbinler için de kullanması lazım. Üstelik de ‘herkesin dileği’ olsun gibi bir kolaycılığa kaçmadan. Ve tabii ki bu sırada silkelenip kendisine de gelmeli, hayatını, işini, ilişkisini toparlamalı. Jim Carrey hayranları için kaçırılmaz bir fırsat olan filmde Carrey’nin filmografisinden kesitler bulmak mümkün: “Budala Dedektif”teki (“Ace Ventura: Pet Detective”, 1994) vücut kıvraklığı, “Cable Guy”daki (1996) yakaran gözleri, “Yalancı Yalancı”daki (“Liar Liar”, 1997) kurnazlığı... Jim Carrey’den fazlaca hoşlanmayanlar ise Jennifer Aniston’un güzelliğini (ki bir sabah uyandığında göğüslerinin birkaç beden büyüdüğüne şahit oluyoruz) veya Morgan Freeman’ın tanrısal şıklığı içindeki ‘cool’luğunu görmek için filmi izleyebilirler.