Fatih Akın'ın senaryosunu yazıp yönettiği "Yaşamın Kıyısında", Antalya Altın Portakal Film Festivali'ndeki galasının hemen ardından bu hafta vizyona giriyor. Akın'ın Cannes Film Festivali'nde 'En İyi Senaryo' ödülü kazanan filmi, hayatları yazgısal bir şekilde iç içe geçen altı insanın öyküsünü perdeye taşıyor. Akın'ın bir önceki filmi "Duvara Karşı" gibi Almanya'dan başlayıp Türkiye'ye uzanan bir hikâyeyi konu alan film, Alman Corazòn International'la Türk Anka Film'in ortaklığında hayata geçirildi.

"Duvara Karşı"nın büyük başarısından sonra uzun süre ne yapacağını bilemediğini, araya giren "İstanbul Hatırası"nın kendisini rahatlattığını ve pek çok yolculuk yaparak yeni filminde ele almak istediği meselelerin, hislerin izini sürdüğü Fatih Akın'ın yeni filminden önce izleyicilere şu mesajı iletiyor:

"Yaşamın Kıyısında" bana göre "Duvara Karşı"nın ("Gegen die Wand") felsefi ve politik anlamda devamıdır. "Duvara Karşı"nın çekimleri bittiğinde 29 yaşındaydım, bugün 32 yaşındayım ve bir oğlum var. Cannes Film Festivali'nde jüri üyeliği yaptım, dünyayı filmimle gezdim, şimdi işlemek istediğim birçok şey yaşadım ve gördüm.

"Yaşamın Kıyısında" son üç yılın izlenimlerini konu alıyor. Dünya politikasında olanları –11 Eylül 2001 ve bunun sonrasında- dünyayı saran korkudan Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılması tartışmalarına kadar olanları kendi tarzımla ele alıyorum. Türkiye'nin AB üyeliğiyle ilgili kişisel fikrim "Evet, hemen şimdi" ile "Hayır, üye olmasa daha iyi" arasında gidip geldi. Olumsuz tavrım beynimde topladığım sol fikirlerle ilgili. Şöyle ki, "AB emperyalist bir oluşumdur" ya da "AB'nin amacı ekonomik ve kültürel küreselleşmeyi sağlamaktır" gibi argümanlar ağır bastı.

Bugün biliyorum ki, Türkiye'de yüzde yüz uygar bir toplum, önkoşulsuz insan hakları, ekoloji bilinci ve fırsat eşitliğinin sağlandığı bir eğitim sistemine, AB olmaksızın kavuşmak uzak bir hayal.

Türkiye ile AB'nin ilişkisini bana sanki iki insan arasındaki zorlu bir aşk ilişkisi gibi geliyor. Ayten ve Lotte'nin, Ayten ve Susanne'nin, Nejat'ın, Ali ve Yeter'in karşılaşmaları, bu tuhaf bilateral ilişkiye örnek olabilir. Anahtar kelime affetmektir. Çünkü affetmek aynı zamanda karşındakini hatalarıyla kabul etmektir.

Filmin şiirselliği benim kişisel gelişimimle ilgilidir. Bununla birlikte yeni keşfettiğim Latin Amerika sinemasının ve yapımcılarının bugünkü düşüncelerimde büyük bir rolü olmuştur. "Amores Perros" ve "21 Gram" gibi muhteşem filmlerin yazarı Guillermo Arriga, bana ilham verdi. Sinematografik bakış açımı değiştirdi. Hem "Y Tu Mama Tambien" hem de "Motorcycle Diaries" bana politik, gelenekçi olmayan sinemanın tüm dünyada değerlendirilebilir olduğunu gösterdi.

Oğlumun doğumu bana hayat ve ölüm hakkında düşünme imkânı verdi. Şuna kuvvetle inanıyorum ki, bebeklerin geldiği yer, öldükten sonra gideceğimiz yerdir.

Ölüm hakkında pozitif bir film çekme fikri çok hoşuma gidiyor. Rüyada ölüm değişikliğe delalettir. Yeni bir hayata geçiş, bir metamorfozdur. Birçok kültürde ölüm kötü ve negatif bir şey olarak görülmenin tersine, umudu temsil etmektedir.

Benim hikâyem ölümün nasıl karmaşık dramlar ve aslında çözülemeyen çatışmalar yarattığının göstergesidir.

Tüm bu felsefi ve politik fikirlerden gerilimli, keyifli ve değerlendirilebilir bir sinema filmi yapmak istedim.

Sanırım bu mümkün.