Ve arada, Ara Cafe’den Markiz’e, İnci pastanesinden Saray muhallebicisine, Hacı Baba’dan Hacı Salih’e, Majestic kahvesinden Alkazar cafe’sine, Çiçek Pasajı’ndan Nevizade meyhanelerine, Beyoğlu Pub’dan Dulcinea’ya, Borsa self-servisten Pehlivan self-servise, Bursa kebapçısından Lades lokantalarına, Lale işkembecisinden Sütiş’e, Rejans’tan Madam’ın Rus lokantasına, Starbuck Cafe’den M&N Cafe’ye, Çiçek Bar’dan Çatı Restaurant’a, Kaktüs’ten Kallavi’ye, Safran’dan Sefarethane’ye, Taksim Sanat Evi’nden Taksim Square Cafe’ye, yörenin sayısız yeme-içme ve sosyalleşme mekanları da bu yağmurdan nasiplerini alacak, 15 gün için müşterilerinin arttığını ve de seçkinleştiğini görecekler. O ‘seçkinler’ ki hep küçümsedikleri Beyoğlu’nu 15 gün için tavaf etmeyi görev bilecekler... Ve bizler, yani sinemanın yorulmak bilmez tutkunları, festivalin gediklileri, sinemayı gönüllerinin derinine yerleşmiş bir paha biçilmez armağan sayanlar, yine o salondan bu salona savrulacağız. Bu işe yeni başlayan gencecik yüzler bizim için mutluluk kaynağı olacak. Ve şöyle diyeceğiz: “İyi, bu işin takipçileri olacak, gelecek festivaller emin ellerde olacak”. Ama sanki o genç siluetlerin arasında, festivalin artık yaşamayan inatçı takipçilerini de görür gibi olacağız: Füreyya’yı, Mengü Ertel’i ve elbette festivalin kurucularından Onat Kutlar’ı da hep yanıbaşımızda hissedeceğiz. Hoşgeldin, festival...