Avusturyalı yönetmen Ruth Mader'in ilk uzun metrajı festivalde Umuda Yolculuk: Göçmenler başlıklı mütevazı bölümde gösteriliyor ve Doğu Avrupa'dan "Batı" Avrupa'ya kaçak göç eden genç bir kadın ile küçük kızının varolma mücadelesini anlatıyor. Ewa (Aleksandra Justa) kızını almış ve Doğu'daki sefil hayattan kurtulma umuduyla kendini Batı'ya zor atmış. Fakat oradaki akıbeti vatanındakinden farklı olmuyor: kaçak olarak ve düşük ücrete nerede iş bulursa orada çalışıyor. Bir yandan da polise yakalanmamaya çalışıyor ve fakat yanındaki küçük kızını da bu göçün kurbanı haline getiriyor. Doğu Bloku tasfiye edildikten sonra çıkmaza düşen ekonomileri yüzünden çil yavrusu gibi "oraya buraya" dağılan Doğu Avrupa ülkelerine mensup bireyleri ne yazık ki gittikleri yerde de trajik sonlar bekliyor. Ülkemiz sinemasının da son yıllarda görmezden gelemediği bir durum bu. Gelgelelim Mader göç meselesine baştan sona soğukkanlı yaklaşıyor (Bunda filmin kahramanı Ewa'yı canlandıran Justa'nın son derece ‘soğuk’ oyunculuğunun da payı büyük). Anne-kızın geri planı hakkında fazla bilgi vermiyor ve seyircisine doğrudan göç eyleminin sonuçlarını tasvir ediyor. Kaçak göç filme tam manasıyla "bir ayağın çukurda olduğu" bir olgu olarak yansıyor. Mader'e göre kaçak göçle gelen belaların sonu yok ve bu debelendikçe de batılan bir durum. Bununla birlikte, yönetmen eleştiri oklarını öbür tarafa, Batı'ya da yöneltiyor ve refah içinde yaşayan bu ülkelerin giderek sapkın taleplerde bulunan bireyler yetiştirdiğini imliyor. Ve bu, her iki tarafın da insanlığından çıkmasıyla sonuçlanıyor.