Son dönemde "Pan'ın Labirenti" ("Pan's Labyrinth") ve "Küçük Gün Işığım" ("Little Miss Sunshine") gibi filmlerle 'çocuk' karakterler aracılığıyla ne kadar etkili hikâyeler anlatılabileceğine bir kez daha tanık olduk. Şimdi de Fransız yapımı bir filmle, "Benim Adım Elizabeth"le bir kez daha çocukların dünyasının kapısını aralıyoruz. Jean-Pierre Améris imzalı film, İkinci Dünya Savaşı'nın boğucu atmosferinin etkisi hâlâ sürerken, kendi küçük dünyasını kuran Betty'nin ailesiyle ve akıl hastanesinden kaçıp evlerine gizlenen Yvon'la olan ilişkisine odaklanıyor. Geçtiğimiz yıl ilk kez düzenlenen Roma Film Festivali'nde izleyicilerin karşısına çıkan "Benim Adım Elizabeth", sonrasında Berlin Film Festivali'nde de gösterilmişti. Aşağıda, filmin festivaldeki gösteriminden sonra yönetmen Jean-Pierre Améris'le yapılmış bir söyleşiyi okuyabilirsiniz:

Bu filmi çekme fikri nasıl doğdu?
Karanlık korkusu, yalnız kalma korkusu, ayrılık korkusu, şu bu korkusu demeden, genel olarak çocukların korkuları hakkında bir film yapmak istedim. Filmin hikâyesine, uzun zaman önce bayılarak okuduğum bir kitapta rastladım. Sanıldığının aksine, asla bir sabah uyanıp aradığınız hikâyeyi bulup filminizi çekmeye başlamazsınız, hikâyenin olgunlaşması için hep uzun süre gerekir.

Film neden bugünde değil de 60'larda geçiyor?
60'lar benim çocukluğumun geçtiği yıllar ve filmimde çocukluk yıllarımın atmosferini yeniden yaratmak istedim. İnsanlara "ben 60'lı yıllardanım" dediğimde bana sanki "Jurassic Park'tanım" demişim gibi bakıyorlar.

Bu, çocuklarla ilgili ilk filminiz miydi?
Bu, çocukları dinleyen, onların dünyasını anlamaya çalışan ilk filmim. Önceki beş filmim daha çok büyüme korkusuyla ilgiliydi. Belki de bu, benim de 'büyüme' düşüncesiyle olan sorunlarımın bir göstergesidir...

Elisabeth karakteri filmde kaç yaşında?
Filmin başında bizi hikâyenin içine sokan çocuk sesi "Bu çok uzun zaman önce, ben henüz 10 yaşındayken yaşanmış bir hikâye," diyor, fakat bu aynı zamanda hikâyenin aslen artık yaşlı bir kadın olan Elisabeth tarafından anlatıldığına işaret ediyor. Bu ikili anlam, filmde çok hoşuma giden bir şey.

Filmde intiharı bu kadar gerçekçi bir biçimde göstermek gerekli miydi?
O aslında hem çok tartışılabilecek, hem de içinde pek çok tartışma barındıran bir sahne. Bu sahneyle bir çocuğun acısının o kadar da küçük olmayabileceğini göstermek istedim. Bazen bir çocuğun içine düştüğü çaresizlik o kadar büyük olabilir ki, artık bu dünyada yerinin kalmadığını hissedebilir. İlginç bir şekilde, bu sahne daha çok yetişkinleri rahatsız ediyor, çocuklar ciddiye alınmaktan memnun...

Elisabeth filmde ebeveynlerine neden güvenmiyor?
Hayatta böyle, anne-babanıza güvenmediğiniz zamanlar vardır, bunun çok da nedeni yoktur aslında, sadece öyle hissedersiniz. Filmde, ebeveynleri Elisabeth'i –onu koruma içgüdüsüyle de olsa- ne kadar fazla şeyden mahrum bırakırsa, o da onlardan daha fazla sır saklıyor.

Filmin sonunda Betty kendisine 'Elisabeth' denmesini istiyor. Bunun nedeni ne?
Bence tüm hikâyenin amacı, Betty'nin bunu demesi, film adeta bu noktaya doğru akıyor. Biliyorsunuz Betty bir evcil hayvan adı ve evcil hayvan adları bazen küçük çocuklar için de kullanılır. Ama film boyunca Betty olgunlaştığı bir süreçten geçiyor ve artık kendisine küçük bir çocukmuş gibi davranılmasını istemiyor. Elisabeth adı da büyüdüğünün, artık ciddiye alınmak istediğini işareti.