Stevenson, Denis’in hiç yabancısı değil. Coğrafyayı geze geze öğretme yanlısı babası, kızının macera romanı okuma hevesini olumlu karşılarmış ama, Stevenson’ı biraz zalim bulurmuş. Conrad’ı tercih edermiş, Claire de Jack London’ı. Sonra, hayli kısmı Afrika’da geçen çocukluğunun filmleri var. Annesinin 'anlattığı' filmler, bir de Afrika’da izledikleri bozuk kopyalı, Japonlar’ın hep yenildiği Amerikan savaş filmleri. Sonra, annesinin okuduğu Fransız “Série Noire”lar. Onu esas vuran ise, William Faulkner olmuş. Biz de ilk filmi “Chocolat / Çikolata”yı gördüğümüzde vurulmuş, bir keşif sevinci yaşamıştık. Boşa değilmiş. Meraklısı eminim ki, “Beau Travail”ı, yürek burkucu, hatta itici bula bula beş – on kez izlemiştir. O eşsiz oyuncularıyla... Oyuncularına çok güvenir, örneğin ilk filminden beri dost olduğu Isaach de Bankolé’ye. Sonra, Vincent Gallo, Béatrice Dalle, Denis Lavant, Gregoire Colin. Aslında İDHEC’i bitirdiği zaman bile yönetmenlik projesi yokmuş. “Okuldan zombi gibi çıktım” diyor. Sorunlu 70’lerin sorunlu çocuğu. Sonra Jean-François Stévenin’ı kendine yakın bulmuş, “Passe-Montagne”ın özel bir film olduğunu düşünmüş. Bir mucize sonucu, Rivette’le çalışmış, Wim Wenders’in yedeğinde hayli dolaşmış, onun vasıtasıyla Cassavetes’i tanımış. Ancak esas adamları, Lurie ile Jarmusch, Amerika’yı onlarla sevmiş çünkü. Oysa küçükken Animals’ı dinler ve İngiltere’ye gidip Eric Burdon olmak istermiş. Uzun bir süre de Tindersticks’in sihrine kapılmış, onlarla da beraber çalışıyor. Senaryo konusunda baştan beri işbirliği yaptığı kişi, Jean-Pol Fargeau. Neredeyse değişmez görüntü yönetmeni ise, Agnès Godard. Onunla çalışmaktan zevk alıyor. Biz de onu izlemekten zevk alıyoruz, her daim... Davetsiz: A 8 Cu. 16:00 / S 11 Pt. 21:30