İtalyan sinemasının ustalarından Pietro Germi, İtalyan orta sınıfının, proletaryasının da simge isimlerinden biriydi. İşçi baba ile terzi anneden 14 Eylül 1914’te Cenova’da dünyaya gelmiş, altmış yıl sonra 5 Aralık 1974’te Roma’da yaşamını yitirmişti. Maddi zorluklar içinde yetiştikten sonra Roma’da oyunculuk dersleri almış, Blasetti’nin yanında yönetmenliği öğrenmişti…
‘Yeni Gerçekçilik’ adına birkaç önemli filme imza atmıştı: Kanun Namına (1949), Demiryolu İşçisi (1956), Kötülüğün İçyüzü (1959), İtalyan Usulü Boşanma (1961-En iyi özgün senaryo Oscarı ve Cannes’da en iyi komedi filmi), Baylar ve Bayanlar (1965-Cannes’da Altın Palmiye kazandı). Buna rağmen döneminde kıymeti bilinmemiş, önemi daha sonra anlaşılmıştı.
İlk filmleri sosyal dramalar, ardından gelenler de, genelde kara mizah ürünlerdi. İtalyan Komedisi’nin yaratıcılarındandı; sineması Fransa’da ve ABD’de büyük kabul görmüştü. Scorsese bir söyleşide Visconti’yle birlikte Germi’nin İtalyan yönetmenlerin en büyüğü olduğunu iddia etmişti.
Filmlerinin senaryolarından montajına her aşamasıyla yakından ilgilenmesi, kameranın önünde oyunculuğa da soyunması sonucu ona ‘sinemanın zanaatkarı’ adı takılmıştı…
Popüler sinema yapıyordu; basit ama etkili mesajları vardı. Sade yaşamı özlüyor, ‘savaş sonrası İtalyası’ndaki tüketim çılgınlığını eleştiriyor, 50’li-60’lı yılların gerçeğini mizahla anlatırken seks ve şiddet içeren ticari arayışlardan uzak duruyordu. Germisinemasının matematiği ‘sosyal idealizm’ üzerine kurulmuştu.