Marco Ferreri'nin 28 filmlik kamera arkası serüveni, mekanlara, vücutlara, gerçeğe aç bir sinema olarak özetlenebilir. Etrafında olup bitene, tutkuyla ve dürüstlükle bakan göçmen, asi bir kalbin sinemasıdır bu. Güncelliği, tazeliği, ahlakın ulviliğini araştırırken asla sabit fikirli, olumsuz ve yıkıcı değildir Ferreri. İspanya'da çektiği ilk uzun metrajlı filmi El Pisito'dan son filmi “Nitrato d'Argento”ya kadar, ahlaki formasyonu zayıf erkek kahramanlarını acımasızca, hoyratça eleştirmekten çekinmemiştir. O erkek ki; kimi zaman buruk bir mizah ürünü (L'Ape Regina ve Elveda Erkeklik), kimi zaman yamyam (Il Seme Dell'Uomo ve La Carne), kimi zaman da hayvansal zevklerinin esiridir (Büyük Tıkınma ve La Donna Scimmia). Erkeği son derece sıradan bulan Ferreri, kadını ise bir bilinç abidesi olarak değerlendirmiş ve örnek göstermiştir... Uzun kariyeri boyunca heyecanını hiç yitirmemiştir; senaryosu 'anlıktır' ve değişebilir. Sol kültüre yakın duran sineması özde basit gözleme dayanır; günlük mizahı yakından inceleyen, etik değerlere titizlikle yaklaşan, tutarlılığını yitirmeyen, kolay anlaşılan bir söylemdir bu. Muhalefeti hesaplanmış değildir; içinden geldiği gibi, anlık reflekslerle çeker filmlerini. Burjuvazinin takıntılarına, çekirdek aileye, insanoğlunun iflah olmaz kötü kalpliliğine karşı çıkan bir duruştur Ferreri'ninki. Son yıllarında kesif umutsuzluğun içine düşmüştür; sinemadaki dayatmacı ticari dinamiklerin ve medyanın ağırlığını, yaratı krizini, özgürlüklerin kısıtlandığını görüp acı çekmiştir. Genç yönetmenleri, yapımcı Cecchi Gori'nin, Silvio Berlusconi'nin kapısında sıraya sokan sistemi bir türlü içine sindiremediğini söylemiştir ölümüne dek... Ferreri, insanoğluyla ilgili tüm rahatsızlığını beyazperdeye yansıtmakta ısrarcıdır. Altmışlı yıllarda beraber yola çıktığı meslektaşları Pasolini, Bertolucci, Olmi, Scola, Taviani Kardeşler gibi isimler, zamanla Yeni Gerçekçilik ya da politik sinema kulvarlarında yönlerini belirlerken Ferreri bir başına 'gürültülü filmler'le ilerlemeyi tercih etmiştir. 1970, sinemasında ikinci perdenin başlangıç yılıdır. Soğuk, tarafsız, yer yer masalımsı havada ilerlemeyi seçer. 1970'lerde La Cagna (1972), Büyük Tıkınma (1973) ve Beyaz Kadına Dokunma! (1974) ile 'sarsarken', 1980'lerde kuşaklararası iletişimsizlik, geçmiş ve gelecekle ilgilenmiştir Sıradan Delilik Öyküsü (1981), Il Futuro e Donna (1984), Storia di Piera (1988) gibi filmlerde. Yapıtlarının büyük bölümü 'skandal' etiketi yiyince, artistik yanından çok magazin tarafı ilgi görmüştür 60'lı, 70'li yıllarda. Seksenler'de ise eleştirmenlerle halk tarafından terk edilmesine karşın, ödün vermeden çeker filmlerini. 1991'de ise La Casa del Sorriso ile Berlin'de Altın Ayı alır. Gecikmiş ve önemli bir ödüldür bu. Aynı yıl çektiği La Carne ise ticari açıdan hayal kırıklığı yaratır. 1996 ise sinemanın yüzüncü yaşı onuruna Nitrato D'Argento'yu yapar. Filmden sonra sağlığı iyiden iyiye bozulur ve Paris'te tedavi görürken 9 Mayıs 1997'de kalp krizi sonucu yaşama veda eder. İtalyan Sineması'na emeği büyüktür şüphesiz. 60 kuşağının en moderni ve yenilikçisidir. Stil olarak herkesten uzak, içerik olarak da herkesten cesurdur. Festivalin programına aldığı dört Ferreri filmi “Büyük Tıkınma”, “Sıradan Delilik Öyküleri”, “Elveda Erkeklik” ve “Beyaz Kadına Dokunma!”, bu sıra dışı, ‘kült’ yönetmenin en verimli, en kızgın olduğu günlere ait dört çarpıcı, isabetli seçki diye değerlendirilebilir rahatlıkla...