‘Aydın işi sinema’nın en etkileyici ismi Michael Haneke, 1997’de çektiği ‘Ölümcül Oyunlar’ı (Funny Games), Amerikan topraklarında ilkiyle neredeyse kare kare aynı şekilde bir daha çekti.

‘Ne işe yaradığı’ yönetmenince kimi gerekçelere bağlansa da, aynı filmi farklı oyuncularla da olysa izlemenin, biz seyirciler açısından çok cazip olduğunu söylemek pek mümkün değil. Öte yandan Haneke’nin derdi de, onun sinemasını yakından takip edenler değil elbet, fikirlerinin ‘pazar payı’nı genişletmek ve günümüz Amerikan sinema seyircisine, o en çok sevdiği türü farklı bir bakış açısıyla dile getiren filmiyle buluşturmak.

Zaten Avusturyalı üstad da iyi biliyor ve filmografisinde gösteriyor ki, Avrupa’nın derdi bu aralar bireysel şiddet ya da burjuvazinin meseleleri değil, ‘yaşlı kıta’nın derdi, kendi köklerinde ‘Saklı’. Artık bir zamanlar evlerine aldıkları göçmen çocukları büyüdü ve onlar için, ‘çok kültürlülüğün’ problemleriyle boğulmak elzem oldu. ‘Cache’ bu açıdan tartışmayı doğru eksenlere oturtan bir çalışmaydı.

Ama madem bu kez önümüze ‘Ölümcül Oyunlar’ atılmış, önce ilkini izlemeyenler ya da konuyu unutanlar için bir hatırlatmada bulunalım. Üç kişilik bir burjuva ailesi, ‘malikanelerine’ döndüklerinde tuhaf görünümlü iki iyi aile çocuğu tarafından bir anlamda esir alınırlar. Davetsiz konuklar, “Sizde fazla yumurta var mı, yan evden istiyorlar” klişesiyle daldıkları özel hayatlara, kendilerince zulüm gösterip işi cinayete kadar vardıran zamane şiddetyenlerindir.

Haneke, korunaklı evlerin aynı sınıftan gelen zalimler tarafından nasıl tarumar edildiğini gösterirken bir anlamda o geniş ve birbirinden uzak malikaneler üzerinden burjuvazinin komşuluk ilişkilerine ve mülkiyet hassasiyetine de dokunduruyor. Daha amiyane tabirle, ‘O kadar uzak yerleşirseniz, sizi kestiklerinde kimse duymaz’ şeklinde bir sosyolojik okumaya soyunsak, çok mu basite kaçar acep? Peki bu film, Amerikalılara ‘gereken dersi’ verir mi? Tarantino’nun ‘plastik şiddet’ini seven ve yücelten bir topluma Haneke ne yapabilir ki? Başrollere Naomi Watts ve Tim Roth’u koysanız da sonuç değişmez; nasıl ki son dönemlerde ‘Ortadoğu’da bizim işlediğimiz günahlar’ başlıklı filmler, etkili sonuçlar vermediyse, Avrupalı bir yönetmenin de koca bir kıtanın fikrini değiştermeye gücü yetmez diye düşünüyorum.

Devamı için tıklayın!