Bu aralar Amerikan babaları çok acılı... Çünkü oğulları öldürülüyor ve onlar, hukukun ve bürokrasinin ağır işleyen çarkları yüzünden, yitip giden evlatlarının kanlarının yerde kaldığını düşünüyor. Çözüm? Bireysel yolla intikam... Birkaç ay önce Kevin Bacon, 'Ölüm Emri'nde (Death Sentence), Kanada'ya gidip buz hokeyi takımında yıldız olmaya karar veren oğlunu, varoşların öfkesine kaptırıyordu; yakın bir zaman önce de Tommy Lee Jones 'Tanrının Vadisinde' (In the Valley of Elah), Irak'taki savaş ortamından ülkesine dönen oğlunu, arkadaşlarının şiddetine... Bu kez sıra Joaquin Phoenix'te. Gerçek hayatta ağabeyi River'ı uyuşturucunun kollarında kaybeden başarılı oyuncu, 'Kesişen Yollar'da da (Reservation Road) evlat acısı tadıyor.

John Burnham Swartz'ın 1998 tarihli romanından, yazarın da katkısıyla yönetmen Terry George'un kaleme aldığı senaryodan çekilen film, 'kayıp' temasını, diğer filmlerden farklı olarak iki tarafın, kaybedenin ve kaybettirenin vicdanında tartıyor. Hikâye, New England'da geçiyor. 2004'te, tarihinin en iyi performanslarından birini gösteren ünlü beyzbol takımı Red Sox'ın sezon içi maçlarından birini Fenway Park'ta oğlu Lucas'la izleyen Dwight Arno, miniği ayrıldığı eşine bırakmak zorundadır.

Yolculuk esnasında telefonu çalar. Arayan eski eşidir. Dwight, telefona bakarken Revervation Road üzerindeki bir benzin istasyonu yakınında bir kütleye çarpar. Kısa bir şaşkınlıktan sonra çarptığı şeyin küçük bir çocuk olduğunu fark eder. Durmaktansa kaçmayı yeğler...

Öte yandan yetenekli çellocu oğulları Josh'un konserinden dönen Learner ailesi, Reservation Road'taki bir benzin istasyonunda küçük bir mola verir. Minik Josh, bir kavanoz içine hapsettiği ateşböceklerini annesinin tavsiyesiyle dışarı salmak üzere arabadan çıkar. Bu sırada karanlığın içinden hızla çıkıp gelen bir jip, ona çarpar ve kaçıp gider. Bir üniversitede profesör olan Ethan Learner ve karısı Grace için bu büyük bir trajedidir. Ethan, bir yandan oğlunu kaybetmiştir, öte yandan da olayın sorumlusu ortada yoktur.

Dava, suçluya verilince...

'Kesişen Yollar' (Filme Türkçe isim iyi bulunmuş ama daha önce Halle Berry'ye Oscar getiren Marc Forster filmi 'Monster's Ball'da da yollar kesişmişti), bir 'suç ve ceza' filmi. Eşiyle ayrı yaşayan avukat Dwight Arno için artık hayatın tek bir anlamı kalmıştır, belli sürelerde birlikte olduğu oğlu Lucas'a babalığını gösterebilmek. Prof. Ethan Learner içinse mesela dersinde İranlı öğrencisinin, Amerikalı okul arkadaşlarıyla yaptığı 'ölüm riskinin kendi coğrafyasına olan yakınlığı' tartışmasının pek bir değeri yoktur. Artık tek bir amacı vardır; oğlunu öldüren kişiyi bulmak ve intikamı almak... Kimi gelişmeler, Dwight ve Ethan'ı bir şekilde buluşturur. Profesör, davaya bakan polisin meseleyi çözemeyeceğini düşündükçe, kendince bir yol arar, kendi gibi yakınlarının ölümünün ardından adaletin tecelli etmediğine inananlarla internet üzerinden iletişir. Hukuka da başvurur ve Dwight'ın çalıştığı büroyla anlaşır. İşe bakın ki dava, artık suçu işleyenin üzerindedir.

Bir önceki filmi 'Hotel Ruanda'da, toplumsal suçlarda gezinen yönetmen Terry George, bu kez suçun bireyselliğine uzanıyor. 'Kesişen Yollar'ın özellikle ilk bölümleri itibarıyla çok etkileyici bir film. Hikâye, iki tarafa da eşit uzaklıkta yaklaşıyor ama acının uzantıları bakımından Learner'ların cephesi kuşkusuz yürek parçalatıyor.

Yönetmen George, oyuncularının üstün performanslarından da destek alarak, evlat acısını seyircisine hiçbir duygu sömürüsüne başvurmadan bütün yalınlığıyla geçiriyor. Fazla klişe olacak belki ama film herkese 'Allah böyle bir acıyı kimseye yaşatmasın' dedirtiyor.

Öykünün ilerleyen bölümlerinde ise avukat Dwight'ın açmazlarını benzer bir şekilde hissediyoruz. Filmin belki de ilginçliği burada beliriyor; çünkü 'Keşisen Yollar'da hikâyenin 'kötü adam'ı, 'Ölüm Emri'nde, 'Tanrının Vadisi'nde, hatta Jodie Foster'lı 'İçindeki Yabancı'da olduğu gibi, mutlaka cezalandırılması gereken türden özelliklere sahip değil. Çünkü içindeki toplumsal öfkenin dışavurumuyla bir suç işlemiyor, aksine kaza yapıyor ama o kaza da bir başka ailenin dağılmasına, savrulmasına neden oluyor. Yani sonuçta yine ödenmesi gereken bir bedel var ortada. Film, bu bedel üzerinde seyircinin zihin jimnastiğine soyunmasına ortam hazırlıyor.

11 Eylül sendromu mu?

Üstelik 'Raskolnikov'umuz bu kez kendisini haklı görmenin peşinde de değil. Bu arada filmin bilim insanının eline silah vermesi bakımından bir akrabalığı daha var; bu noktada oğullarının intikamını alma yolunda meseleyi kendileri halletmek isteyen matematikçi kocayla eşini anlatan 'In The Bedroom'u da hatırlıyoruz.

Başta Profesör Learner'da Joaquin Phoenix olmak üzere acılı eşte Jennifer Connelly, vicdanını reddedemeyen Dwight'ta Mark Ruffalo, minik Lucas'ta Eddie Alderson çok başarılılar. Mina Sorvino da nicedir sonra kendisini hatırlatıyor.

Birçok Amerikalı eleştirmen filmin temasına, 11 Eylül sonrası toplumsal intikam histerisinin yansıması olarak yaklaşmış. Buradan bakıldığında böylesi bir tespitin doğruluğunu konuşmamız ne kadar gerçekçi olabilir, tartışmalı. Ama bizde de hukukun, adaletin tecellisinde doğru adres olmadığını ve gerektiğinde bireysel çözümlerin, her şeyin üzerindeki durduğunu bizatihi üçüncü sayfalarımız söylüyor. Bir de 'Barda' filmi dolayısıyla sinemamız...

Devamını okumak için tıklayın!