TV8'den atv'ye, oradan da NTV'ye uzanan süreçte, bir televizyon yıldızı olarak karşımıza çıkan Şahan Gökbakar, kuşkusuz ki kuşağının en başarılı komedyenlerinden, hatta belki de en iyisi. Son derece keskin gözlem gücünü, kendi yetenekleriyle donattığı tiplerde ete kemiğe büründürerek yoluna devam eden genç sanatçı, 'Recep İvedik'le birlikte serüvenini sinemaya da taşıyor. Gökbakar'ın yarattığı onlarca tiplemeden biri olan bu karakter, belki de varlıklarını ilk kez 80'lerin başında Leman, Hıbır gibi mizah dergilerinde hatırlatan, ya da Kemal Gökhan Gürses'in Cumhuriyet'teki çizgi bantlarında boy gösteren 'maganda'ların ('zonta' demek de mübah) çizgiden beyazperdeye yansıyan hali adeta. Gökbakar, televizyondaki skeçlerinde bu tiplemeye günümüz ahlakını, jargonunu, sosyal reflekslerini eklemiş ve özgün bir karakter yaratmıştı.

Film, bu hazır karakteri bir maceranın içine atıyor ve arka planda akıp giden bir aşk hikâyesiyle de süslüyor. Yolda bulduğu bir cüzdanın Antalyalı sahibinin peşinde Güney'e uzanan ve tatil ortamının havasını kısaca soluyup tekrar istanbul'a dönmek isteyen Recep İvedik, bir tesadüf eseri çocukluk aşkı Sibel'i uğradığı tatil köyünde görüyor.

Bu raslantı, İvedik'in planlarını bozuyor, kahramanımız kendisini hatırlamadığı Sibel'in peşinde, 'Nerden incelirse ordan kopsun' mantığıyla sürükleniyor. 'Recep İvedik'e dört başı mamur bir film demek zor. Bu, daha çok arka arkaya sıralanmış skeçlerden oluşan bir yapım. Gökbakar'ın kendisinin de vurguladığı üzre karakterde ve yaşadığı olaylarda 'Mr. Bean' etkileri çok açık. Ama onun kadar İngiliz olmadığı, aksine herşeyiyle buralı olduğu da aşikâr. Esprilere gelince; burada iş çetrefilleşiyor. Çünkü 'Recep İvedik', her yaştan ve kültürden izleyiciyi kapsayacak bir yapıya sahip değil. Mesela siz hâlâ 'Murat, koy.... de bir tur at'a gülebiliyor musunuz? Ama öte yandan şöyle de bir durum var; Şahan kardeşimiz bu klişe ötesi espriye bile kendi havasını katıyor ve sizi bir şekilde gülümsetmeyi başarıyor.

Yan karakterler kenar süsü
Filmin önemli zaafı, yan karakter yaratmada eksik kalması. Recep İvedik'in dışındakiler birer kenar süsü gibi. Ama bütün bu boşlukları, Gökbakar'ın kendisi doldurduğu için bu cephede de sıkıntı olmadığını söylemek mümkün. Bir başka nokta, film her şeyiyle fazla erkek; bütünü itibarıyla klasik maço bakışı her yerde, her espride karşımıza çıkıyor.

Kuşkusuz bunun bir nedeni ve savunusu var; Recep İvedik gibiler böyle düşünüyor, böyle konuşuyor. Lakin şurası da bir başka altı çizilmesi gereken nokta; gerçek hayattaki Recep İvedik'lerin filmdeki kadar naif, kırılgan, yeri geldiğinde hüzünlü ve cömert, aptallık derecesinde iyiliksever olmadığı. Tamam, kızlara hem yardım etmek, hem de hava atmak için kendi arabasının aküsünü vermek son derece zarif bir hareket belki ama bu karakterin gerçekteki karşılığında düğünlerde, maç sonralarında havaya açılan ateşleri, trafikte yarışırken yapılan kazaları, ön kesmeleri ve sonuçta ölüp giden masum kurbanları görüyoruz. 'Recep İvedik', kuşkusuz istemeden neden olduğu şöyle bir durum var; magandaları dinlemeye, karşı tarafa da kulak vermeye çağırıyor insanı.

Burada aslında sorun yok, son dönemde karşımıza çıkan kimi Amerikan intikam yapıtlarında da benzer bir durum var. Mesela James Van'ın, oğlunu öldürenlerden intikam alan bir babayı anlattığı 'Ölüm Emri'nin (Death Sentence) finalinde kötülerin başı, orta sınıf temsilcisine "Bak, artık sen de bize benzemeye başladın" diyor. 'Recep İvedik' de ele aldığı sosyal sınıfı istemeden de olsa bir anlamda sempatikleştiriyor, içselleştiriyor. Ya da moda deyimiyle 'Onunla yaşamayı öğrenmeliyiz' noktasına getiriyor.

Yazının devamını okumak için: tıklayın!