Hem anne hem baba tarafından ABD’nin en köklü ailelerinden birinin kızı Edith Sedgwick. Film de onun ağzından bu sözleri duymamızla başlıyor. Bir anlamda asalet, ona eşlik eden yüklü bir servet ve ikisinin sağladığı geniş bir sosyal çevrede itibar...

Oysa mutluluğun bunlarla hiç ilgisi yok. Erkek kardeşinin ölümünden sorumlu tuttuğu ve kendisiyle ensest ilişki kurmaya çalışmakla suçladığı; onu  kliniklere kapatan babasından bağımsızlaşabilmek için çırpınan bir genç kadın Edie.

Sanata ilgisi, ressam olma hevesi onu New York’un entelektüel çekim alanına sokar. Güzelliği, kendine özgü tarzı ve potansiyel müşterilerle dolu sosyetik çevresiyle dönemin avangard yıldız-sanatçısı Andy Warhol’un gözdesi haline gelir. Warhol, filmin başında hayatta aşk denebilecek bir yakınlık, hayranlık duyduğu biri varsa onun Edie olduğunu itiraf eder...

Yapay duygusallık

Bu iki karakterin birbirleriyle ve yakınlarıyla ilişkisine odaklanıyor “Edie”. Normalde doğal davranmayan kişiler oldukları için oyunculukta da bir tür yapaylık, maskeli bir duygusallık tercih edilmiş. Edie, Warhol ve diğer Fabrika insanlarının hepsi birbirinden eksantrik ve dejenere tipler olarak betimlenmiş. Ama onları çekici ve ilginç kılan öğeler de atlanmamış filmde.

Yazının devamını okumak için: tıklayın!