Paul Verhoeven'in tıkabasa klişeler ve klişe sürprizlerle dolu filmi 'Kara Kitap'ı da nefes nefese seyretmemek, ama seyrettikten sonra kahkahalarla gülmemek için de yukarki anlamda 'taş kalpli' olmak lazım. Bu kadar klişe karşısında duyarsız kalabilecek sinemasever var mıdır acaba? Hikâyedeki Hollanda direniş örgütü üyesi güzel bacaklı kız o denli maceradan maceraya koşuyor, hikâye öyle sürprizli virajlar alıyor ki insan ara sıra kendini II. Dünya savaşı temalı bir bilgisayar oyununda zannedebiliyor. Zaten, güzel direnişçi kız yana yatmış beresi, dudaklarından eksik olmayan ruju, aldığı kurşun yarasının alnından kısa sürede silinip gidişiyle bizzat ayaklı bir klişe... Elbiseler, trenler, bavullar, filmdeki her şey, her şey o kadar gıcır gıcır birer klişe ki, filmin bir Nazi filmi parodisi olup olmadığını da sorabilirsiniz kendi kendinize. Hani, Hollywood'un 60'lı 70'li yıllarda düzinelerle yaptığı, 'Generallerin Gecesi' ya da 'Mavi Max' gibi filmlerin parodisi... Ama ciddiyetle kendini ti'ye alma arasında kalmış bu film tam o da değil. Daha çok, uzun yıllar Hollywood'a hizmet verdikten sonra memleket sinemasına bir faydası olsun isteyen Hollandalı yönetmenin nefes nefese macera filmi, politik doğrucu film ve iç gıcıklayıcı film yapma çabalarından oluşan bir çorba. Sonuncusu ağır basıyor denebilir, gelgelelim 'Kara Kitap' içerdiği terso durumlar ve 'erotik dokunuş'ların iddialılığı ile de emsalsiz. Devamı için tıklayın!