Çok renkli, çok zevkli, ama en çok da düzensiz... Ee çekiciliği de burada... Batılılar, Türkiye'deki hayata ilişkin ne zaman güzellemeye soyunsalar, hep bu ifadelerle inşa ederler beğenilerini. İşin garibi onca harekete, onca dinamizme karşın, bir anlamda hayatın yansıması olarak kabul edilen sinema, paralel bir refleks gösteremez bu topraklarda. Aksiyon, Türk sineması için her daim eksik bir parçadır. Ne zamanki teknik gelişti, bütçeler için kesenin ağzı açıldı, aksiyonun da sesi daha bir gür çıkar oldu.
Lakin bu eksik tarihin sayfaları tamamlanırken, ister istemez birtakım problemler de önümüze atılıyor. Örnek mi? Diyelim ki bir TIR'la çekilmiş kaçma kovalamaca sahnesi mi var, (üzgünüz ki) aklımıza 'Terminator 2' geliyor. Hele ki o filmin çekildiği tarihten 10-15 yıl sonra aynı sahnelerle karşılaşıyorsak, 'Biz bunları görmüştük' duygusunun ağırlığı da fazla oluyor.
Yönetmenlik yeteneklerine inandığımız, içerik olarak pek tatmin etmese de sinematografik güzellikler barındıran 'Deliyürek: Bumerang Cehennemi'nin yanı sıra 'Ekmek Teknesi', 'Kurtlar Vadisi', 'Deliyürek' gibi dizileriyle de tanıdığımız Osman Sınav, 'Pars-Kiraz Operasyonu'yla işte böylesi bir problemi hem kendi adına yaşıyor, hem de eleştirmenleri ve seyirciyi böylesi bir hesaplaşmanın içine itiyor. Film kısaca özetlemek gerekirse, sosyal yaralara da parmak basmak isteyen bir aksiyon. Hem sinemasal açıdan oyunu kuralına göre oynamak istiyor, hem de ait olduğu coğrafyanın şu aralar boğuştuğu meseleler hakkında fikir yürütmek, durum tespiti yapmak ve de yorumda bulunmak gibi dertlerin peşine düşüyor. Devamı için tıklayın!