22. İstanbul Film Festivali’nin kapanış filmi olan Sınırsız Kentte, mantığın dayattığı tüm sınırları zorlayarak, kendini özgürleştirmeye; geçmişi ve elden kaçan yaşantıları bugüne taşıyarak, onlarla herkesin ulaşamayacağı o yerde, -filmin kendi dilinde- o sınırsız kentte yüzleşmeye/barışmaya çalışmasını anlatıyor, diyebiliriz. Ya da, filmin temelde, Rancel’ine kavuşacağını düşündüğü sınırsız kente zamanında varıp dünyaya huzurlu bir biçimde, eline kendi tercihlerini alarak veda etmek isteyen bir baba ve onu anlamaya, ona yardımcı olmaya çalışan bir oğlun öyküsünü anlattığını kabul edebiliriz. Ama her iki kabulün de genel düzeyde kaldığını ve filmin bize sunduğu, farklı yönlere çekmeye müsait öyküyü hakkıyla aktarmakta yetersiz kaldığını hemen hatırlatmakta fayda var.
MaX’ın söyledikleri kontrolden çıkmış bir beynin fantezi ve paranoyalrı olarak yorumlasalar da Victor bir şeklde babasına inanmaktadır ve hazır güvenini kazanmışken ona yardımcı olmaya karar verir . Babasıyla birlikte Rancel’in peşine düştükleri Paris sokaklarında, Victor’un arayışı Rancel’i aşıp babasının bastırılmışlık üzerine kurulu yaşamıyla barışmasını ve huzuru bulmasını sağlayacak bir yolcuğa dönüşür.
Hernandez’in 7. uzun metrajlı filmi olan Sınırsız Kentte, olay örgüsüne oldukça başırılı yedirilmiş olan ‘yanlış yönlendirme’yle dikkati çeken bir film. Öyleki film, başından sonuna koruduğu gizem atmosferi içinde, izleyicinin dikkatini önce miras üzerinden yürüyen bir aile içi hesaplaşmaya ardından da geçmişten gelp günümüzde su yüzüne çıkan bir hata fikrine çekiyor. Hatta çekmekle kalmayıp, onları filmin bu gizem atmosferinin gerilimle pekiştirdiğine inandıyor. Bu yanlış yönlendirmeler daha önce onlarcasını izlediğimiz aile hesaplaşması ve geçmişle yüzleşme filmlerinin başarılı bir versiyonu olduğunu düşünmermize yol açıyor. Böylece dikkatimizi başka yöne çekerek finalindek filme dahil olan katmanların biz daha fazla etkilenmesini sağlıyor.