22. İstanbul Film Festivali’nde 'kapalı gişe' gösterildi.
Görenler görmeyenlere anlattı, göremeyenler hiç duymayanlara bahsetti. Kısaca bir efsane oluştu.
Sonunda “Tanrıkent”in vizyona girmesi çok sevindirici.
Tanrıkent en masum tanımıyla Brezilya’da hükümetin bir projesi sonucu oluşturulmuş, alt sınıfa mensup insanların yerleştirildiği bir yerleşim bölgesi. Ancak biraz derinie inildiğinde, dıi dünyaya kapalı, suç oranının hayli yüksek ve de dayanışmanın ve örgütlenmenin geçerli olduğu bir yer. Bir de Brezilyalılar’ın kendilerine özgü yaşam ritmini de unutmamak gerekiyor.
“Tanrıkent”in GERÇEK olaylardan sinemaya aktarıldığını belirtmek çok önemli.
MTVvari çekim ve kurgusuna bakıp filmin başarısını 'hafifletici' nedenlere bağlayanlara aldanmayın! “Tanrıkent” şiddeti yüceltmeden, onu bir varoluş biçimi olarak kısa plan, seri kurgu tarzıyla anlatarak tam da anlattığına bu sinema diliyle tercüman oluyor.
Filmden çok sözetmek istemiyorum ama zaten siz açılış sahneleriyle ne ile karşılaştığınızı anlayacak ve ziyafet masasından kaçan bir tavuğun peşinde, onun kaçıp kurtulma şansı ne kadarsa Rio de Janerio'daki yoksul ve izole edilmiş bir insanın parçalara ayrılmadan, yenilip yutulmadan hayatta kalma şansı da o kadar.
Şansı ve de bir tavuğun yaşama çabasını azımsamadan Brezilya'dan gelen bir başyapıt olan 'Tanrıkent'i mutlaka izleyin!