İnsana dair hikayelerin anlatımında, bazen sade ve doğal bir dil çok daha etkili olabiliyor. Basit olan, karmaşık labirentlerde dolaşmayan söylem biçimleri, sayfalarca kitaba eş değer bir çıkarımı, bir hamlede, gözler önüne serebilir. Burada önemli nokta, önce hayatı doğru okuyabilmek. Sonrasında da hayattan en doğru kareleri almak ve birbirine eklemek. İşte  “Karamel” (“Sukkar Banat”, 2007) de derdini anlatmak için bu yolu seçenlerden. Yolun sonunda ise sıcak ve samimi anlatımıyla hedefini onikiden vuran bir film çıkıyor karşımıza.

İstanbul Film Festivali’nin açılış filmi olan “Karamel”, başrolü de paylaşan Nadine Labaki’nin ilk uzun metrajlı filmi. Bir ilk film olarak oldukça başarılı olan yapım, çatışmalarla tanıdığımız Beyrut’un yaşama dönük yüzünü anlatmasıyla da ilgiye değer. Bunu, kadınların dünyası üzerinden yapıyor olması ise ayrıca anlamlı.
Kadınların kalesi...

Beyrut’un sıradan mahallelerinden birinde bir kuaför dükkanı.  Layale, Rima, Nesrin ve Jamale bu dükkanda birlikte çalışıyor ve yaşantılarının çoğu sıkıntısını birlikte aşmaya gayret ediyorlar. Yan komşuları terzi Rose ve bunak ablası Lili de çoğunlukla onlarla birlikte. Farklı nesillerden, dinlerden ve ailelerden gelen bu kadınların ortak paydası ise aşk. Hepsi sevmek ve sevilmek isteğiyle yanıp tutuşuyor. Bunak Lili bile.

Yönetmen Nadine Labaki, kadın duyarlılığının getirdiği avantajla karakterlerini tek tek incelikle dokumuş. Ayrıca onları bir kuaförde toplamış olması da akıllıca. Kuaför dükkanları kadınların kalesidir. Burada birbirini ilk kez gören kadınlar bile, en mahrem sırlarını bir diğerine anlatırken bulurlar kendilerini. Bağımsız alanlardır kuaför dükkanları. Sizi hayatınızdan bir süreliğine alır, güzelleştirir, rahatlatır ve tekrar yaşama salarlar. Filmin karakterleri de aynen böyle yapıyorlar. Hem müşterilerine hem de birbirlerine. O kuaför dükkanı ve orada yaşananlar kadın dünyasından bir kesit sunuyor. Sorunlar, çekişmeler, sırlar ve dostluk. Farklı dinlere mensup bu kadınlar, birbirlerinin dinlerine ve geleneklerine de saygılı. Dini farklılık onlar için son derece olağan. Genç yönetmen, karakterleri aracılığıyla, belli ki  tüm ülkesi için bu hoşgörüyü diliyor.
Kadın her yerde kadın...

Kahramanlarımızın her biri bize farklı bir dünyanın kapılarını açıyor. Her bir kadının yaşamıyla birlikte, kadınlığa dair farklı bir sıkıntının ortağı oluyoruz. Mesela Müslüman karakter Nesrin ile bekaretin hala bir problem olduğunu, kocasını genç bir kadına kaptırmış olan Jamale ile yaşlanmanın o çaresiz acısını, Layale ile ikinci kadın olmanın sancısını duyuyoruz. Rose bize her yaşta aşkın beklendiğini gösteriyor. Ama herşey için bir çıkar yol mutlaka var. Bu hoş ve sevimli kadınlar, hayatın güzel yanlarına tutunarak, gülmeyi her zaman başarıyorlar.

Tüm bu yaşananlar, kadınların hissettikleri ve verdikleri tepkiler neredeyse dünyanın her noktasında aynı. Kadınlar her kültürde hayatla başedebilme yeteneğine, erkeklere göre daha fazla sahipler. En kötü zamanda bile onlar için hep bir umut ışığı var. Bu ortak duygu sebebiyle hikaye, Beyrut’un bir mahallesinde yaşansa da, sanki yan sokağımızda oluyor kadar bize yakın geliyor. Çünkü kadın her yerde kadın. Yönetmen Labaki, kadın olmanın bu ortak noktalarını hikayesine başarıyla yerleştirerek, renkli ve coşkulu filmini, Lübnan’ın sınırlarından çok öteye taşımayı beceriyor.

Son olarak, yetenekli Labaki’nin, oldukça güzel bir kadın olduğunun da altını çizmekte fayda var.