Fransa'da 2004 yılında TV dizisi olarak patlayan "Ejder Avcıları", dört yıl sonra bir sinema filmine uyarlandı. Temeline baktığımızda 2 boyutlu ve 3 boyutlu animasyon tekniklerini kullansa da, derinliği olmayan bir 'TV projesi' olduğunu görebiliyoruz. Yani sinemaya uyarlanmasının yerinde olup olmadığı tartışma konusu. Hele hele günümüzde 3 boyutlu animasyonun gırla gittiği bir dönemde, böyle bir projenin evrensel anlamda bir işlevi yok. Ülkesinde ise, sevilmesi veya kültleşmesi olağan...

Klişe bir dramatik yapı

Animasyonun yola çıktığı hikâye, fazlasıyla klişe. Genç bir kız, ülkeye zarar veren ejderhaları öldürmek için 3 ejder avcısı tutar. Ancak bu ejder avcıları, beklendiği gibi güçlü ve yapılı tipler değildir. Aksine biri samuray görünümlü bir dövüşçü, biri bir tavşan, diğeri ise kızın yakınlık duyduğu 'mükemmel olmayan' bir gençtir. Yani animasyonların olmazsa olmaz mesajı aşılanır: 'Önemli olan güç değil, yürek!'. İşte film de bu yolda ilerleyerek belli bir tema bütünlüğü yakalamaya çalışıyor.

Ancak bunu yaparken, çok da didaktik olmaya çalıştığını söyleyemeyiz. Aksine bu yönünü bir kenara bırakıp, görsel evreninin üzerine gidiyor. Kıyamet sonrası bilimkurgusu havası taşıyan dünyası, zaman zaman oldukça karamsar olsa da, temelde aksiyon tonunu öne çıkardığı için tek boyutlu kalıyor. Bu doğrultuda filmin görsel dünyası, bir bilgisayar oyunu demosundan farksız. Daha çok hızlı kurgusu ve zaman zaman çizgi roman estetiğini andıran kamera hareketleriyle öne çıkıyor.

Patlamalar ve yüksek volümlü sesler, animasyonun omurgasını oluşturuyor...

İşin ilginç tarafı, bu animasyonda gerçek anlamda korkutucu ve ürkütücü bir ejderha yerine bir iskelet ejderha ile yetiniyor olmamız. O modellemenin de kendini patlamalara ve yüksek volümlü sese bıraktığını söylemek lazım. Zaten filmin, zaman zaman otantik bir hava yaratan müzikleri dışında çok da ince düşünülmüş görsel ve işitsel yapısı da yok. Aksine klişe bir şekilde prototipleştirilen; 'sevimli bir hayvan', 'dövüşçü', 'aşık kız' ve 'aşık erkek' karakterlerini, özdeşleşme aracı olarak kullanmayı tercih ediyor.

Yani görsel olarak öne çıktığını düşünse de, aslında tam anlamıyla basmakalıp dramatik alt yapısına hapsoluyor film. Çünkü yarattığı o çok boyutlu, fantastik ve zamansız dünya, bir anlamda kendini yaratıcılığa sıkıştırıp sınıfta kalmasına yol açıyor. Bu yüzden de, ne Amerikan animasyonlarındaki prodüksiyon kalitesine, ne bazı Avrupa animasyonlarındaki sevimli karakter modellemelerine, ne de yaratıcı bir fikre rastlayabiliyoruz...

Kimler İzlemeli?

İlle de animasyon diyenler.

Yüksek tempolu animasyonlardan hoşlananlar.

Kimler İzlememeli?

3 boyutlu Amerikan animasyonlarından vazgeçemeyenler.

Sinemada yüksek sesten hoşlanmayanlar.