Bir oda dolusu erkek, karşılarındaki televizyona kilitlenmiş Fransa-Brezilya dünya kupası finalini izliyorlar. Acı ve ter kokan insan yığını yoksul, garip otelde çıt çıkmıyor. Çoktan düşmüş, kaybetmiş, tutunamamış, umutsuz bir grup erkek yine gülemiyorlar. Bu, onların kaderi sanki. Gülememek, mutlu olamamak, kurtulamamak, yırtamamak... Spiker, '3-0 oldu' diyor. 'Fransa, Brezilya önünde 3-0 önde. Yine Zidane. Yine Zidane. Zidane yaptı yapacağını...' Kader de öyle. Maçta bile gülemiyor bu adamlar. Tuttukları Brezilya, 3-0 yenik. Hayat, sürekli 3-0 galip onlara karşı. Pirselimoğlu'nun yürek yaralayan filmi "Rıza"nın final sahnelerinden biri bu. Ne kadar da iyi anlatıyor her şeyi... Film özünde, tutunamamış, buna izin verilmemiş, yoksul, kadersiz, çıkışsız, umutsuz insanların, düşmüşlerin, düşürülmüşlerin öyküsü... Yaşadığımız yerin gerçek fotoğrafı... Gündelik hayatın, televizyon şovlarındaki gibi 'lay lay lom' olmadığına dair güçlü bir kanıt. Yoksul, bitkin, bezgin çoğunluğun tespit filmi "Rıza". Yaşadığımız kesin gerçekliğin beyazperdeye yansımış hali. Bir suç ve ceza öyküsünden yola çıkıyor Pirselimoğlu. Çaresizlik sonucu suç işleyen ve vicdanı kanayan bir kahramanı var: Kamyoncu Rıza... Yaptıkları yüreğini zorluyor. Ne yaparsa yapsın telafisi mümkün olmayan bir suç, işlediği... Artık geri dönüş yok. Eski Rıza olamaz artık. Masumiyetini çoktan kaybetmiş biri o. Yaşadığımız cehennemin milyonlarca sakininden biri... Belki de bu dünya başka bir yerin cehennemi... Pirselimoğlu'nun yazıp yönettiği güçlü dram, mütevazı, küçük bir büyük film. Gerçekçi, yürekli bir iş... Filmde başrolü üstlenen Rıza Akın ve ona eşlik eden Nurcan Eren, birinci sınıf performanslar sergiliyorlar. Özellikle Rıza Akın sinemamız adına beyazperdede ender rastlanan unutulmaz bir kompozisyon çizmiş. Tabii burada Tayfun Pirselimoğlu'nun oyuncu yönetiminin de büyük rolü var. Filme bu denli hâkim olabilmek kolay iş değil. Filmin çekimlerinden sonra hayata veda eden yönetmenin babası Hayati Pirselimoğlu'ndan Turgay Tanülkü'ye, Menderes Samancılar'dan Muhammed Cangören'e yan rolleri üstlenen isimlerin başarısı da dikkat çekici. Görüntü yönetmeni Colin Mounier'in birer tabloyu andıran resimleri, Natali Yeres'in titiz sanat yönetimi, İsmail Karadaş'ın her zamanki ustalığını taşıyan ses çalışması, filmi her şeyiyle çok iyi yapan unsurlardan birkaçı...

Bozuk düzen kaldırımları, gerçek sokaklar...

Filmin geçtiği mekânlar, öyküyü çok iyi besliyor. Bazılarının pek uğramadığı semtler, sokaklar, aşevleri, bekâr odaları, yoksul sefil oteller, fakir dükkânlarda geçiyor "Rıza"nın öyküsü... Bir röntgen filmi gerçekliğinde her şey... Sosyo-politik alt metinlerini 'kıvırmadan' sunuyor film. Seyirciye güveniyor. Onu zorluyor. 'Rıza'yı, o ter, idrar, gözyaşı ve yalnızlık kokan otel odalarında yaşayan birçok 'Rıza'yı, gerçekleri anlasın, fark etsin istiyor. Meselesi, dünya, ülke ve içinde yaşadığımız sistemle alıp veremediği olan gerçek ve dürüst bir film var karşımızda. Bizlere düşen, bu filme sahip çıkmak. Fark etmek... Fark edip, düşünmeye çalışmak...

Kimler İzlemeli?

Türk sineması adına çok iyi bir örnek izlemek isteyenler.

Hayat ile alıp veremediği olanlar.

Vicdanı kanayanlar...

Kimler İzlememeli?

Aksiyon sevenler.

Beyazperdede hafif şeyler izlemek isteyenler.

İçinde yaşadığımız dünyadan memnun olanlar.