Filmin galasında büyük oyuncu Tunçel Kurtiz, Fatih Akın’dan “Maradona” diye bahsediyor ve “Bu Maradona sokakları çok iyi biliyor!” diye övüyordu. Sadece sokakları değil, Almanları, Türkleri, orada Türk olmakla burada Alman olmayı da çok iyi bilen, oradan buraların, buradan oraların nasıl göründüğünü –doğal olarak- çok iyi tahlil etmiş bir senarist olan Fatih Akın, Yaşamın Kıyısında’da fon olarak kullandığı iki ülke ve bu fon üzerine yerleştirdiği Bremen, Hamburg, İstanbul ve Trabzon şehirlerini ve sokaklarını başarıyla kullanıyor.

İki anne ve iki kız karakteriyle bir baba oğulu birbirleriyle kah kesişen kah ters yöne uzaklaşan bir hatta; kimi zaman çok bildik teğet geçme klişeleriylele süslenmiş içiçe geçmiş ancak birbirinden habersiz yaşamlara ait tek bir hikaye anlatıyor Fatih Akın.

Karadeniz yollarında Kazım Koyuncu’ya bir saygı duruşla başlayan film, genelevde tanıştığı bir Türk kadını kendisiyle yaşamaya ikna eden işçi emeklisi bir babanın (Tunçel Kurtiz) Almanca üzerine akademik kariyer yapmış oğlunun , gelişen olaylar sonucunda kadının Türkiye’de yaşayan yasadışı örgüt üyesi kızını aramak için Türkiye’ye gelişi yle başlıyor.

İstanbul’da bir Alman kitapevini satın alarak Türkiye’de kalmaya karar veren genç profesör bir arayışına devam ederken  ayakkabıcıda çalıştığını sandığı annesini aramak için Türkiye’den sahte pasaporta gittiği Almanya’da yakalanıp sınırdışı edilen ve Türkiye’de hapisaneye düşen  kız ve onu Almanya’dan Türkiye’ye kadar takip eden Alman kız arkadaşı ve annesi; ilk öykünün boşluklarını doldurmaya başlıyor.

Fatih Akın, tek bir öykünün kahramanları olan bu altı kişiyi ana-kız; baba-oğul benzerlikleriyle perdeye aktarırken, 1 Mayıs olayları, Avrupa Birliği ve özgürlükler, pişmanlık yasası, kendini bulma yolculukları, iki genç kız arasında yaşanan bir aşk ve tinerci çocuklar gibi baharatlı mesajları da filme serpmekten geri kalmıyor.

Sadece mesajları değil, Nejat İşler, Erkan Can, Güven Kıraç gibi konuk oyuncuları da filme serpiştiren yönetmen, “Bu kadar popüler oyuncuları ufak rollerde bir geçit töreninde sunmaya neden ihtiyaç duydunuz?” sorusuna; “Ben bu filmi sadece Türkiye için yapmadım ve bu oyuncular Türkiye’de ne kadar popüler olsalar da Türkiye dışında tanınmıyorlar, onlaraa çalışmak istememin sebebi de ilerisi için onları daha yakından tanıma isteğimden kaynaklanıyordu” diye cevaplıyor.

Sonuç olarak; biraz uzaklaşarak filme bakacak olduğumuzda, Cannes’da “En İyi Senaryo” ödülü almış senaryosunun içinden Türkiye fonunu (ve gerçeklerini) çekip aldığımızda sıradan bir “bir kesişen bir teğet geçen hayatlar” filminden öteye gidemeyen bir film haline gelen Yaşamın Kıyısında; beklentilerin kıyısında kalıyor. Ancak oyuncularının performanslarıyla kaçırılmamayı hak ediyor.

Filmden geriye;  yeni tanıdığımız Türk-Alman oyuncular Nursel Köse (Yeter), Baki Davrak (Nejat) Polonyalı Patrycia Ziolkowska (Lotte) ve Alman Hanna Schygulla’nın (Lotte’nin Annesi) hafızaya kazınan performansları  ile elbetteki Tunçel Kurtiz ve Nurgül Yeşilçay’ın filme damgasını vuran oyunculukları  kalıyor.

Kimler Seyretmeli:
- Nurgül Yeşilçay Hayranları
- Kazım Koyuncu Hayranları
- Deniz kıyısında oturup dalgaları izlerken, Deniz’den Fatih Akın çıksa yerim diyenler
Kimler Seyretmemeli:
- Nurgül Yeşilçay’ı Polonyalı bir fıstıkla öpüşürken seyretmek istemeyenler
- Yetti artık Türkiye-Almanya hattında kesişen hikayelerden diyenler
- Nejat İşler’İn tek sahnede görünmesiyle yetinmeyecek olanlar.