Günümüzde film çekmeyi sürdüren 'Beyaz Sinemacılar' aslında çok önemli bir boşluğu doldurmaya çalışıyorlar. Gerek İsmail Güneş'in "T.H.E. İmam"ı (2005), gerekse Mesut Uçakan'ın son filmi "Anne ya da Leyla" (2005), dindar/muhafazakâr kesimin 2000'li yılların Türkiye'sinde karşılaştığı açmazları, metropol yaşamının gittikçe hızlanan değişimi içinde kimi değerlerin yitirilmesinden duydukları kaygıyı, modern yaşama uyum sağlamakla geleneksel hayat tarzlarını sürdürmek arasında gidip gelen ikircikli konumlarını ele alıyordu. Ancak söz konusu filmlerin en temel sinemasal niteliklerden yoksun olmaları, işlemeye çalıştıkları konuların hakkını vermelerine ve seyirciye dertlerini aktarmalarına engel oluyordu.

İsmail Güneş'in yeni filmi "Sözün Bittiği Yer" (2007) de yukarıdaki filmlerle benzer meselelere odaklanmanın yanı sıra, melodramatik öyküsüyle de Yeşilçam sinemasına göz kırpıyor: Hayatın acımasızlığı, terk edilmişlik, yoksulluk, geçim derdi, amansız hastalık (verem yerine lösemi), her şeyi parasıyla elde etmeye alışkın zengin erkek figürünün yoksul (burada 'özgür) kadına göz koyması, yıllardır ayrı olan anne-oğulun rastlantıyla karşılaşıp bilmeden birbirlerini sevmeleri, kahramanın sürekli haksızlığa uğrayışı, bahtsızlığı vb... Tüm bunlar klasik Yeşilçam filmlerini çağrıştıran motifler olarak film boyunca arka arkaya karşımıza çıkıyor. Ne var ki Yeşilçam sinemasını aradan geçen uzun yılların ardından pat diye diriltmek o kadar da kolay değil elbette. Kendi dönemiyle, toplumsal ve kültürel koşullarıyla organik bir bağı olan bir sinema anlayışını yenilemek ya da günümüze uyarlamak için hiçbir çaba göstermeden bire bir taklit edince, ortaya "Sözün Bittiği Yer" gibi kötü bir kopyanın çıkması kaçınılmaz. Umut babasına annesiyle ilgili bir soru sorduğunda babasının "senin annen bir melekti yavrum!" demesinde, filmin Yeşilçam mirasını parodize ederek değerlendirmeye yönelik küçük bir girişimi var. Keza, Simay'ın sürekli "hazır değilim" demesinde, Turgut'un dizi setlerinde başına gelen bazı olaylarda ya da Ülker öğretmenin eşini Güneydoğu'daki savaşta kaybetmiş olmasına yapılan vurguda olduğu gibi, filmin ana yapısını devraldığı Yeşilçam melodramına günümüzden birkaç dokunuş eklemeye çalıştığı da iddia edilebilir. Ancak filmin genelinde çok daha baskın olan, dramatik olaylarıyla, didaktik diyaloglarıyla, izleyiciyi duygulanmaya zorlayan müziğiyle kendini ve öyküsünü ciddiye alan bir tavır. Tüm bunlar geçmişte kalmış bir sinema anlayışının bugüne yeterince bağlanmayan öğeleri olduğundan, filmin bütününe baktığımızda bağlamından koparılmış, boşlukta sallanan bir Yeşilçam estetiğiyle karşılaşıyoruz.

"Sözün Bittiği Yer"in bu bağlamsızlığının dışında da saymakla bitmeyecek kadar çok sorunu var, ancak en temel sorun senaryoda. Örneğin, bir mahallenin sınırları içinde geçen bir Yeşilçam filminde karakterlerin sürekli birbirleriyle karşılaşması doğal kabul edilebilir, ne var ki "Sözün Bittiği Yer"in öyküsü koskoca İstanbul'a yayılıyor ve filmdeki sayısız rastlantısal karşılaşma, senaryonun inandırıcılığını sürekli azaltıyor. Umut her hastaneye kaldırıldığında Turgut'un hastaneye önce palyaço, ardından travesti kıyafetiyle gitmesi esprisinin de neye hizmet ettiğini anlamak mümkün değil. Keza yuvarlanan bardak metaforu da amaçlanan etkiyi yaratmaktan uzak. İnanmadan izlediğimiz karakterlerin inanmadığımız dramı, filmin bittiği yerde bize söyleyecek fazla bir şey de bırakmıyor.

Kimler İzlemeli:

Yeşilçam estetiğinin neredeyse hiçbir biçimde yenilenmeden günümüze aktarılmasının nasıl bir sonuç vereceğini merak edenler.

"T.H.E. İmam"ı ya da "Anne ya da Leyla"yı beğenenler.

Kimler izlememeli:

Yeşilçam melodramlarına farklı bir yaklaşım getiren bir film bekleyenler.