Dondurmam Gaymak, adından ve sloganından (“Bir Ege Geyiği”) başlayarak, kendini ve bir şeyleri hafife, hatta alaya aldığı hissi uyandıran bir film. Ancak, bu his Dondurmam Gaymak’ın yaklaşımından çok, filmin oyuncu kadrosunu oluşturan ve imece usulü gerçekleştirilen yapıma da büyük katkısı olan Muğla halkının hayatla kurdukları ilişkiden kaynaklanıyor. Bu bağlamda filmin tonu da, Ege’nin taşrasındaki gündelik ilişkiler gibi: Zaman zaman kafa şişirecek kadar curcunalı, neşeli, bol argolu ve alaycı... Film, günden güne daha da popülerleşen global dondurma firmalarına karşı, geleneksel yöntemlerle dondurma üreterek ayakta kalmaya çalışan Ali Usta’nın öyküsünü konu alıyor. İşini kurtarmak için, rakiplerinin pazarlama yöntemlerine başvurmaya karar veren ve yerel bir televizyon kanalından yayınlanan bir reklam filmi çeken Ali Usta, son çare olarak satın aldığı motosiklete atlayıp dondurma satmak üzere yollara düşüyor. Ancak köyün haşarı ve parasız çocukları, dondurma aşkıyla Ali Usta’nın motosikletini çalınca işler karışıyor. Bunun, rakip dondurma firmalarının işi olduğundan emin olan Ali Usta, motosikletini geri almak için dondurma karteline karşı mücadele bayrağını açıyor. Bu haliyle Dondurmam Gaymak, yerini ve değerini, sinemamızda son dönemde Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak ve Beş Vakit gibi filmlerle belirginleşen, ‘taşraya geri dönüş’ eğilimi içinde bulacak bir film. İleride bu filmlerin sayısı artıp Türk sinemasında yeni bir taşra resmi oluşacaksa, Dondurmam Gaymak, yalnızca hikâyesini değil yapım mantığını da taşraya taşıması ve film üretmenin politik yanını vurgulamasıyla, bu resmin göze çarpan renklerinden biri olmaya aday. (Nadir Öperli)