“Biri yer, biri bakar… Kıyamet ondan kopar!” diyor atasözü. Kıyamet koparmayıp sadece kendi işini sessiz ve derinden görmeye kalkan soğukkanlı bir katilden söz ediyor filmimiz. Kurbanlarına yakınlık duyduğu için onları öldürürken acı çekmesine karşın kalkınma planındaki ince ayrıntılar onun aslında tedavisiz bir ruh hastalığından mustarip olduğunu gösteriyor.
Kahramanımız (!) Tom Ripley aslında sahne için yaratılmış: Müzisyen, oyuncu, janglör… Kitabın, dolayısıyla filmin adı bu yüzden “Yetenekli Bay Ripley”. Varlıklı ve arkası sağlam bir genç olmadığı için yeteneklerini tam da böyle birini ortadan kaldırıp onun yerine geçmek için kullanır!

Tom’un iyi aile çocuğu rolüyle gözüne girmeyi becerdiği karun iş adamı Greenleaf ondan bir iyilik ister: Karşılığında çalışarak kazanmayı hayal bile edemeyeceği miktarda para alacaktır. Promosyonu da cabası: İtalya’ya yolculuk! Greenleaf’in mahdumu Dickie, İtalya’da nişanlısıyla gününü gün etmekte ve ABD’ye dönüp başkasıyla çalışmayı aklının ucundan bile geçirmemektedir. Tom’un görevi Dickie’yi ikna etmekir. Eline geçen fırsatı en iyi biçimde değerlendirmek ve İtalya’da kalacağı süreyi olabildiğince uzatıp bu beklenmedik tatilin tadını çıkarmak isteyen Tom, yeteneklerini kullanır. Ancak, yakışıklılığı, neşesi ve haraketliliğiyle çevresine kıvılcım saçan Dickie karşısında süngüsü düşer. Eşcinsel eğilimi olan planların tersine Dickie’ye bağlanmasına neden olur. Kıvılcımları söndüğünde ancak şöminedeki kütük kadar zarif ve duyarlı olan Dickie kendisinden yüz çevirince çareyi onu öldürüp yerine geçmekte bulur. Elbette İtalya’da aylaklık eden şen Amerikalılar gözde arkadaşlarını arayıp soracak ve Tom’a yaklaşanların sonu güneşe yaklaşan İkarus’unki gibi olacaktır…

Anthony Minghella’nın sinemaya tepeden indiğini söylemek yanlış olmaz. “İngiliz Hasta” adlı filmiyle Akademi ödüllerini toplayan yönetmenin 1990 tarihli “Truly, Madly, Deeply” ve 1992 tarihli “Mr. Wonderful” adlı kayda değmez filmlerinden söz edilebilir ancak… Oscarları ve iç bayıltıcı romantizmine gözyaşı dökenleri dışında tedaviye cevap vermeyen “İngiliz Hasta”dan sonra “Yetenekli Bay Ripley”i çekmesi Minghella’dan umut kesmememizi sağladı.
“Yetenekli Bay Ripley” hem geçtiği dönemin atmosferini başarıyla yansıtıyor hem de mekanı iyi kullanıyor. Amerikalıları cezbeden İtalya’nın güzelliğini görmek ve insanı tarihte bir yolculuğa çıkarak dokusunu hissetmek mümkün.

Uyarlama olarak niteliği çok tartışılır, elbette. Ama senaryo kendi içinde gayet başarılı. Olaylar hızla gelişirken izleyicinin merakı hep uyanık tutuluyor. Diyaloglar akıcı.
Oyunculara gelince: Jude Law, Dickie Greenleaf’in olumlu ve olumsuz özelliklerini ustalıkla sentezlemiş. Züppe, şımarık, bencil ve vurdumduymaz bir yanı olduğunu sezdirerek son derece sevimli, zeki ve çekici bir genç adam portresi çizebiliyor. Matt Damon ise çocuksu ve saf görünümünün altındaki soğukkanlı katili; biraz sevgi arayıp seçkin bir çevrede kabul görmeye çırpınan sanatçının içindeki şiddeti yansıtabiliyor. Ama dört dörtlük bir kompozisyon çizdiği söylenemez.
Gwyneth Paltrow ve Cate Blanchett’in canlandırdıkları karakterler de yetenek sergilemeye uygun değil. Ancak her ikisi de rollerinin gereğini hakkıyla yerine getiriyor