Gerçekte kızına fahişe olmayı öğreten bir anneye rastlamak herhalde imkansız ama Veronica’nın annesi biraz farklı. Paola (Jacqueline Bisset), soylu bir adamı seven ama onunla evlenme şansının “sıfır” olduğu güzeller güzeli kızı Veronica’ya onunla evlenmeden aşk yaşayabileceği yolu gösteriyor: “Courtesan” olması. Bunun anlamı zengin ve soylu erkeklerle paralı ilişkiye giren, kültürlü ve yüksek kaliteli “fahişe”dir. Filmde bu kelime “saraylı kadın” olarak çevrilmiş...
16. yüzyılın Venedik’inde zevk ve sefa alemleri yaşanıyorken Veronica (Catherine McCormack) asil ve onurlu senatör Marco’ya (Rufus Sewell) aşık olur. Statüleri gereği birbirleriyle evlenmelerinin imkansız olması sonucunda Veronica’nın annesi kızını sıkı bir “courtesan” eğitimine tabi tutar. Sonuç mükemmeldir. Veronica kısa bir sürede sadece güzelliğiyle değil zekası, şiirleri ve hazırcevaplığıyla da tüm devlet adamlarının ve asillerin gözdesi olmuştur.
Veronica’nın mesleğinde ilerlemesi, Marco’nun statüsü kendisine uyan biriyle mecburen evlenmesi birbirlerine duydukları aşkı söndürmez. Ancak Türkler’in Venedik (kapılarına ?) dayanmasıyla Venedik’in eski parlak günleri geride kalır. Venedik’in kurtuluşu, Fransa kralının Venedik’e savaş gemileriyle yardımcı olmasına bağlıdır. Fransa kralının Venedik ziyaretinde sahneye Veronica çıkar. Böylece neden zamanımızda Venedik’i alamadığımızı da anlarız. Ayrıca bu vaka iki aşığın aralarının açılmasına da sebep olur.

Gerçek bir hikaye
Öncelikle bu, yaşanmış bir hikaye. Ama sinemalaştırırken fazlaca cilalaştırıldığı da belli. Çünkü yer yer “Yalan Rüzgarı” gibi dizilere benzediği oluyor. Ancak filmin çevre tasarımları, temiz görüntüleri, McCormack’ın güzelliği, diğer oyuncuların performansları, filmi “güzel” seyrettiriyor. Ayrıca “courtesan” konusunda da epey bir bilgilenmiş olarak çıkıyoruz filmden. Çünkü bu kadınlar sadece seksle ilgili değiller aynı zamanda entelektüel de olmak zorundalar. Bu arada filmin senaryosunu bir kadının yazdığını da unutmayalım. Dolayısıyla filmdeki kadın bakışını görmemek de neredeyse imkansız. Ama bu, filme zarar vermiyor.
Filmin bir yerinde Marco, Veronica’yı öperken şöyle söylüyor: “Tanrı günahı onun merhametini tanıyalım diye icat etmiş". Erkekler için güzel bir bağlama cümlesi. Ancak sonunda Veronica’yı engizisyon mahkemesine çıkaran da yine bir erkek. Üstelik Veronica’nın, kendisine yatma teklifini reddettiği bir erkek.

Etkili görsellik
Bu erotik, aşk ve biyografik hikaye bazı klişe anlatımlara ve “kadın olmanın mutluluğu ve gururu” mesajlarına kapılmasa daha iyi olabilirdi. Ama yine de bu seyirciyi pek rahatsız etmiyor.
“Cesur Yürek”deki kısacık rolüne rağmen duru güzelliğiyle dikkat çeken Catherine McCormack, filmde en seyredilmeye değer özellik. Ona eşlik eden Rufus Sewell’i daha önce “Gizemli Şehir”de de beğenmiştik. Şimdiye kadar gördüğüm en iri gözlü erkek oyunculardan biri. Oliver Platt, Marco’nun film ilerledikçe saf değiştiren kuzeni rolünde oldukça iyi. Sadece taraf değiştirmesi çok inandırıcı anlatılamamış. Jacqueline Bisset ise zaten genellikle bu tip rollerin oyuncusu olduğundan başarılı.
Sonuçta “Tehlikeli Güzellik” çok geçerli olan bir sonucun altını da çizmekten geri kalmıyor. Erkekler kadında en başta zevki ve güzelliği, kadınlarsa erkeklerde güvenceyi arıyorlar. Nitekim Veronica film boyunca sürdürdüğü güçlü tavrına rağmen bir erkeğin güvencesine ihtiyaç duyuyor. Etkileyici bir yaşam öyküsü ya da fırtınalı bir aşk hikayesi olmasa da “Tehlikeli Güzellik”i iyi bir film olarak değerlendirebiliriz...