Delikanlı iri yeşil gözleri buğulanarak aşkı yan odadan gelen, dinledikçe hoşuna giden, duymadığın zaman mırıldandığın bir melodi olarak tanımlar. Damat adayı dışında tümü yarı kaçıklardan oluşan aile onu ağzı açık dinler. Tabii, kiminin ağzı hayranlıktan, kiminin şaşkınlıktan açıktır…

“Yan Odadan Melodiler” garip bir aşk filmi. Banal değil ama fena halde sıkıcı. Masalsı bir romantizmle aşk dersi vermeye çalışıyor. Aşkın sıradışı, çılgınca birşeyler yapmak, kendini kapıp koyvermek, sorumlulukları boşvermek anlamına geldiğini, daha da kötüsü, “kader” olduğunu iddia ediyor.

Derdini güzel güzel anlatsa izler ve her ne demeye getiriyorsa yalayıp yutardık. Ama bu haliyle yan odadangelen melodinin, annesinin zoruyla keman dersi alan bir yumurcağın çıkardığı seslerden ibaret olduğunu düşündürüyor!Pek hoş ve yakışıklı bir adam olan Jude Law’un erkek rolü üstlenmesinden kadın izleyiciler memnuniyet duymuştur. “Wilde” ve “İyi ile Kötünün Bahçesinde Geceyarısı”ndaki eşcinsel huysuz aşık rollerinde performansına diyecek yoktu, ama bu tür roller alnına yazılmadı ya! Law’un filmde aşık olduğu Gretchen Mol’ün neden bu kadar beğenildiğini anlamak zor. Shirley Temple’ın, büyüyüp buklelerini sarıya boyattığını, kaşlarını da modaya uygun biçimde incecik birer yay haline getirttiğini düşünün, Gretchen Mol gözlerinizin önünde canlanacaktır! Ayrıca, hasta annesine, ama kızkardeşine bakmak zorunda olan bahçıvan rolünü bukleli saçlarla üstlenmesi ciddi bir makyöz hatası! Gün aşırı kuaförde bir iki saat geçiren böyle bir kişilikle filmin inandırıcılığı kalmıyor.

Özellikle Mike Leigh’in “Sırlar ve Yalanlar”ındaki kompozisyonuyla dikkat çeken Brenda Blethyn “Yan Odadan Melodiler”de fazla varlık gösteremiyor. Jennifer Tilly, kendine bir Latin aşık bulan, ama kızkardeş rolünde gayet iyi. Ancak bu senaryoyu ne oyunculuk kurtarabilirdi ve ne de daha etkileyici bir görüntü yönetimi.