Bu yıl İstanbul Film Festivali’nde gösterilen ve hayli beğeni toplayan Amerikan bağımsız sinemasının başarılı bir örneği olan film, insan ilişkilerinde tıkandığımız anlara, ‘becereme’ halimize eğiliyor. Bir yabancılaşma komedisi olarak algılanabilecek film, aynı zamanda uzlaşma, birbirini anlama üzerine duygusallıktan uzak duran etkileyici bir dram niteliğinde.
Filmin kahramanı, filme orjinal adını (Pieces of April) veren April, tüm aileyi kapsayan gerginliğin ana öznesi konumunda. Küçük yaşlardan itibaren aykırı, sorunlu bir profil çizğini anladığımız April, ailesinin korunaklı banliyösünden uzaklaşarak New York'un tehlikeli sokaklarında, mahallelerinde yaşamayı seçmiş punk bir kız. Neredeyse ailesi ile tüm ilişkisi kesilmiş olan April, annesinin ölümcül bir hastalığa yakalanması üzerine onları, siyahi sevgilisi ile birlikte yeni bir yaşam kurmaya çalıştığı yoksul evlerine yemeğe davet eder. Bu başta ilişkisi hayli gergin olan annesi olmak üzere herkes için oldukça gerici bir süreci başlatır.

Ailenin New York'a gelmek için çıktığı zahmetli yolculuk ile, April’ın tecrübe sabihi olmadığı yemek pişirme çabası üzerinden ilerleyen film, başta April ve annesi olmak üzere her birinin duyguları ve birbirleriyle yüzleşmeleri ile son buluyor.

Filmin en büyük başarısı benzeri pek çok örneğinde gördüğümüz dozu kaçan duygusallıktan, abartıdan uzak durması ve samimi, yürekli yaklaşımı. Ne yazık ki, ancak yaşadığımız kişisel veya toplumsal felaketler, acılar sonrasında yüzleşmek zorunda kaldığımız tavır ve algılarımız üzere düşündüren, kimi zaman gülümseten sıcak, insanı yakalayan bir film “Annemler Yemeğe Geliyor”. Filmin en büyük sürprizi ise “Dawson’s Creek” dizisinden tanıdığımız April karakteri ile oldukça başarılı bir profil çizen Katie Holmes. Eğer festivalde görme şansını bulamadıysanız, bu kez kaçırmayın!