Cep telefonunuzun çalışmaması, siyahi bir ABD Başkanı, kör bir astronot, elektronik posta hatlarının arızalanması, babanızın yarı yaşındaki genç bir kadın uğruna evi terketmesi, insanlık uğruna ölümü göze alırken adınızın bir liseye verilmesinden başka kahramanlık payesi alamayacağınızı bilmek gibi seçenekler dünyaya çarpmak üzere olan bir kuyruklu yıldızdan daha büyük bir tehlike konusu olabilir.
Bu tür “gündelik” dertlerle oyaladığımız bilincimizden aşağıya itilen kaygılar ise her sabah kıyamet gününün gelip çatacağı ve insan ırkının yok olacağı endişesine odaklanabilir.
Felaket filmleri türünü yaratan bu tür kaygıları dev bir kuyruklu yıldızla sembolleştiren yeni senaryonun adı “Derin Darbe”. Ancak geçen yılın iki volkan feleketi olan “Dante Yanardağı/Dante’s Peak” ve Volcano” örneği, bu yılın kuyruklu yıldızları da iki adet. 2038 yılında dünyaya çarpacağı tahmin edilen bir meteorun dedikolarını alan Hollywoood yapımcıları ikinci bir filmle gişe hasılatına darbe planlıyorlar: Bruce Willis’in başrolü oynadığı kuyruklu yıldız felaketi “Armageddon” temmuz ayında ABD semalarında gösterime girecek.

Spielberg’ün denetiminde
Aksiyon, felaket ve Bruce Willis ne kadar derinden vuracak henüz bilinmez ama “Derin Darbe” çoktan Amerikan vizyonunu alt üst etti ve büyük gişe hasılatı yaptı. Adının “Derin Darbe” olmasını fazla dikkate almayın çünkü Steven Spielberg’ün denetimi ve Mimi Leder’in yönetimiyle gerçekleşen film, dünyaya çarpmak üzere olan dev bir kuyruklu yıldızı durdurmak isteyen insanoğlunun mücadelesini, daha doğrusu insanın felaket durumunda kendisiyle hesaplaşmasını anlatmak hedefinde. Bir lise öğrencisinin ölümcül kuyruklu yıldızı tesadüfen farkettiği ilk sahnelerden sonra gökyüzüne pek bakmayan kamera, iki televizyon muhabirinin çekişmesiyle başladığı insanoğlunun dünyevi sorunlarından kafasını kaldıramıyor. Esprileriyle çelişen, klişeleri tekrarlarken hiç gocunmayan, yüzeysel irdelenen karakterleri ve sarkan anlarrına karşın kıyamet fikrinin etrafında kendini pekala da idare edebilen ve dolayısıyla seyirciyi oyalayan bir film var karşımızda.

Isa’nın fedakarlığı
Önce felaket figürünün tesbit edilerek kabaca yazıldığı ve ardından klişelere uygun karakterler yaratılarak tamamlandığı izlenimi veren senaryomuzda başlıca üç ayrı yan öykücük var. Annesini terkeden babasıyla hesaplaşamadığı için gazetecilik kariyerine ağırlık vermiş gibi görünen sarışın ve genç muhabir Téa Leoni, tesadüfen farkettiği yıldıza adı verilen lise öğrencisi Elijah Wood, kuyruklu yıldızı vurarak dünyayı kurtarmak için uzaya açılan “Mesih” adlı geminin genç personeli tarafından dışlanan deneyimli ve de yaşlı astronot Robert Duvall ve etraftaki bilumum aile ve çevre dostlarının mütevazi yaşamları perdeye yansıyor. Bu arada bir hüzün abidesi olarak gezinen Vanessa Redgrave ve nedende gülümsemesini engelleyemeyen hayırsız kocası rolünde de Maximilian Schell gibi usta oyuncuları da unutmamak gerek. Ancak ilk yarım saatte perdeyi dolduran bu sayısız karakterin gelişip, anlamlı ve inandırıcı kişiliklere dönüşmesi için yaklaşık iki saatten daha fazla zamana gerek var gibi görünüyor.

Efektlerin gücü
Etkileyici özel efektlerini sona saklayarak, gerilimi psikolojik açılımlarla sağlamak isteyen “Derin Darbe”nin sorunu tabii ki fanilere bir uyarı yapmak istemesi ve becerememesi değil, bu iddiasının üzerine gitmemeye kararlı olmasında belki. Artık klişeleri tekrarlamak için durumun “farkında” olduklarını vurgulamak eğilimine saplanan Hollywood’un bu anlayışıyla çoğalan “gerçekçi” anların ve esprilerin bir süreliğine oyaladığı, uyarırmış gibi yaptığı bir film “Derin Darbe”. Çinlilerden bile önce, en kaypak ve zararlı güç olarak medyayı gösteren, siyahi aktör Morgan Freeman’ı ABD başkanı yapan, Isa’nın kendisi gibi insanlık adına kendini telef eden personeli tıkıştırdığı “Mesih” adlı uzay gemisini işlevsiz kılan , kıyamet günü için “Nuh’un Gemisi” örneği bir sığınak inşa eden ve sınırlı sayıda insan seçerek buraya yerleştirmeye çalışan senaryonun ve bazı Puccini notalarının eşliğinde kıyamet gününe hazırlanıyoruz.

Barışçı’dan sonra kıyamet
Bir süre, aksiyon yerine kıyametin içsel patlayışını tercih ettiğini düşündüğümüz anlarda ise filmin akmadığını görmek ve sürekli ağlayan, duygusal çekişmelere giren karakterleri izlemek insanda ciddi bir yokolma isteği yaratabiliyor. Ölümcül haberi vermek için sıradan bir kazak ve düşük omuzlarla TV’den milyonlarca insana seslenen ABD Başkanı Morgan’ın artık gelecek seçimleri pek düşünmemesini anlayışla karşılıyoruz ama Robert Duvall’in kör astronota uzayda Moby Dick okumasını nedense bir türlü affedemiyoruz. Ilk uzun metrajlı filmi “Barışçı/Peacemaker”da olduğu gibi yine senaryodan yana dertli görünen Mimi Leder’in gösterişli çekimlerini takdir ediyoruz. Ancak, sosyal sigorta numaralarına göre seçilen ve haberi telefonla alan insanların dramını, isyanını ve gerilimini vermekten aciz kalmasına da artık pes diyoruz.

Muhtelif seçeneklerin sonu...
“Derin Darbe” zaten tüm bu özellikleriyle zaten kolay izlenen, seyirciyi sarmalayan bir film. Yaklaşık iki saati sorgulamadan felaketi göğüsleyebiliyorsunuz. Sonuçta, ölümcül bir kuyruklu yıldızdan daha tehlikeli ne olabilir sorusuna bir kaç muhtelif yanıt daha bulabileceğimiz çıkıyor ortaya: Duygusal gazetecilerin yaşaması, kuyruklu yıldız bile parçalayamayan Titan füzeleri, Titan füzelerinin hala işe yaradığını zanneden Ruslar, ne yapmak istemediğini çok iyi bilen Hollywood yapımcıları….