Her ne kadar Murnau, Bram Stoker’ın romanının adını anmasa bile (film tam da bu nedenlerden ötürü zamanında çeşitli yasal engellerle karşılaşmış), “Nosferatu” sinema tarihinin ilk “Dracula” uyarlaması. Ancak Murnau metni uyarlarken serbest bir yöntem izlemiş. Romanın duygusal ve erotik tansiyonunu bir yana bırakarak, daha ziyade çirkin vampirle güzel Ellen arasındaki kontrasta yoğunlaşmış. Murnau’nun “Nosferatu” ile Alman Dışavurumcu sinemasının kimi kalıplarını zorladığını söylemek de yanlış olmaz. Burada sadece setlerde çekim yapan değil, aynı zamanda sokaklara çıkan bir kamera söz konusu. Murnau, akımın etkilerini gerçek mekanlarda yakalamaya çalışırken, olağanüstü bir ışık kullanımından ve yenilikçi tekniklerden faydalanmış. Filmin kimi kamera hareketleri ve kullandığı açılar, yıllar boyu seyircilerin sinemasal belleğine sayısız klasik sahne eklemiş durumda. Elbette Murnau’nun “Nosferatu”su söz konusu olduğunda, Kont Orlok rolündeki Max Schreck’in müthiş performansını da atlamamak gerekiyor. Schreck (Almanca’da korku anlamına geliyor), çirkin ve acı çeken vampiri inanılmaz bir tutkuyla canlandırmış. Yüzünde oluşan kimi ifadelerin filmin ürkütücülüğüne ve melankolik havasına kattığı çok şey var. Aradan geçen 83 yıl sonrasında “Nosferatu”nun etkileyiciliğinden bir şey kaybetmediğini söylemek yanlış olmaz. Günümüzün ani ses efektlerine ve şiddete karşı aşılı olan seyircisi, elbette bu filmde koltuğunda hop oturup, hop kalkmayacaktır. Ancak filmin garip atmosferiyle yarattığı etkinin, zihinlerde uzun süre asılı kalacağına hiç şüphe yok. Dolayısıyla bu klasiği büyük perdede ve canlı müzik eşliğinde izlemek, özellikle daha önce görmemiş seyirciler için bulunmaz bir fırsat.