“Macera”, alışılmış sinemasal anlatımı derin ve yoğun biçimde sarsar. Anlatılan –bir yat gezisinde iki sevgiliden biri kaybolur, onu ararken erkek başka bir kadınla beklenmedik bir ilişki kurar, vs. – tümüyle ikinci plana düşer, anlatılanın/gösterilenin ardında kalan önem kazanır. Yani aksiyon tümüyle bir fasaddır, asıl önemli olan karakterlerin içsel gelişimleri, duyguların yoğunluğu, kişisel ilişkilerdeki karmaşıklık halidir. Aynı biçimde, gösterilenden çok ima edilen, konuşulandan çok hiç söylenmeyen, diyaloglardan çok suskunluklar önemlidir. Bu, tavırlarımızın ve sözlerimizin arkasına sakladığımız asıl kimliklerimizin filmidir. Elbette bu tarz ‘zor’ ve karmaşık bir sinema kolay anlaşılmayacaktı, elbette ilk gösterildiği Cannes şenliğinde olduğu gibi ıslıklanacaktı, elbette onu savunmak için yine devreye eleştiri denen kurumun ve onun cesur öncülerinin girmesi gerekecekti. Bütün bunlar oldu ve film, zaman içinde sinema tarihindeki saygın yerini aldı. Antonioni olmasaydı onu yaratmak, “Macera” olmasaydı onu çevirmek şarttı.