“Bu Dünyada” Afgan genç Jamal ve Enayatullah’ın Pakistan’da bir mülteci kampında başlayıp İngiltere’de son bulan yolculuklarını konu alıyor. Ancak yönetmen Michael Winterbottom, belgeselci bir üslupla anlattığı bu yolculuğu, yalnızca bu iki gencin deneyimi olmaktan çıkarıyor ve dünya üzerindeki mültecilerin, yeni bir yaşam umuduyla ülkelerini terk ederek her tür tehlikeye atılan onlarca yolcunun yaşadıklarına dikkatimizi çekiyor. Bir önceki filmi “24 Saat Parti İnsanları”nda da farklı bir belgesel yapmaya soyunan Winterbottom, “Bu Dünyada”da biraz daha uç bir şey deniyor ve dünyanın kanayan yarası konumundaki ‘mültecilik’ sorununu, aslen kurmaca olan, ama belgesel gibi çekilen bir filmle irdeliyor. Yönetmenin bu tercihi, seyir deneyimini önemli ölçüde etkiliyor. Şöyle ki, filmi izlerken kendinizi bir yandan görüntülerin gerçekçiliğine kaptırıp sarsılırken, bir yandan da izlediğinizin kurgu olduğunu kendinize hatırlatıp rahatlarken buluyorsunuz. Winterbottom’un, filmini belgeselle-kurmaca arasındaki çizgiye oturtup izleyiciyi böyle çelişik bir noktaya çekmesi oldukça manidar; çünkü “Bu Dünyada” 11 Eylül olaylarının hemen ardından ABD’de başlayan ve kısmen Avrupa’ya da sıçrayan yabancı düşmanlığının mülteci sorununu, daha da çetrefil hale getirdiği bir dönemde yapılmış bir film. Tam da büyük bir kurgunun parçası olarak ortaya çıkan ideolojik yönlendirmelerle, yaşantıların gerçekliği arasındaki acı uçurum arasında sıkışıp, farklılıklarla ne yapacağını bilemeyenlerin, vicdanlarıyla yüzleşmeleri için kaçırmamaları gereken bir fırsat.