Jean Renoir’in 1939 yapımı ünlü filmi, savaşın eşiğindeki bir Fransa’da yasaklandı, kesildi, kopyaları toplatıldı. Ve film ancak 1959 yılında, o da negatifi korunmadığı için kaza eseri bulunan sağlam bir pozitif kopya sayesinde, asıl uzunluğuna kavuşturuldu. Bugün bu zarif ve soylu ince komediyi görünce, özgürlükler ülkesi Fransa’da bunların nasıl olup bittiğini anlamak zorlaşıyor. Çünkü Renoir, soylu, burjuva ve emekçi bir avuç insanın kelebekler gibi ordan oraya koşuşup durduğu bu insan ilişkileri komedisini, sonuç olarak egemen sınıfların acı ve de acıklı bir hicvine dönüştürmüş ve onları gülünçleştirmiştir. Cinsel içgüdülerini hep özgür bırakmış bir toplumda bile, bir ‘ihanet’in nasıl bir trajediye yol açtığını göstermesi, soyluların tüm o kibarlıkları ardındaki kofluk ve boşluğu sergilemesi, savaş psikolojisi içindeki bir toplumda hoş karşılanmadı. Ama tüm bunlar bugün, anlamı ve güzelliği ancak o yüzeysel görünümünün ardına geçince anlaşılan bu mücevher değerindeki filmin asıl önemli yanlarını oluşturmuyor mu?