Sinema tarihinin en gizemli oyuncularından Marlon Brando, method oyunculuk kavramına getirdiği yenilikler kadar her rolü kabul etmemesi, 'yıldız'lık sıfatından herdaim kaçması ve politik meseleler hakkında yaptığı çıkışlarla da tanınır. Nebraska doğumlu Brando'nun asi kişiliği, genç yaşta askeri okuldan atılmasıyla kendisini haberliyordu. Hendek kazmakla geçirdiği günlerin ardından, babası oğlunun oyunculukla ilgilenmeye başladığını anladı. Annesi yerel bir tiyatro grubunda çalışıyordu. Brando, annesinden gelen çalışma isteğiyle New York'un yolunu tuttu ve burada, Stella Adler'in kanatları altında Stanislavsky methodunu öğrendi. Daha sonra Lee Strasberg'le, Actors Studio'da çalıştı ve Method oyunculuğa karşı ilgisi iyice belirginleşti. 1943 yılında ilk tiyatro deneyimini yaşadı ve bundan sonra, birçok Broadway prodüksiyonunda rol aldı. 1946 yılında "Truckline Café"deki rolüyle eleştirmenler tarafından "Broadway'in en başarı vaadeden oyuncusu" ilan edildi. Asıl gerçek çıkışı, bir yıl sonra, Tennessee Williams'ın "A Streetcar Named Desire" ile oldu. Bu başyapıtın gerektirdiği karmaşık, çekici ve etkileyici performansı fazlasıyla sergileyen Brando, kısa sürede Hollywood'un ilgisini çekti. Ancak stüdyoların sıradan işleriyle ilgilenmeyi reddetti. Uzun süre direndi ve sonunda 1950 yılında, Stanley Kramer prodüksiyonu "The Men"de rol aldı. "A Streetcar Named Desire"ın film versiyonu için Elia Kazan'la görüştü ve filmde rol aldı. Akademi ödülü kazanan bu filmdeki performansıyla oyuncu dalında bu ödüle aday gösterildi. 1952 yılında yine Elia Kazan'la edebiyat uyarlaması "Viva Zapata!"da, bir sonraki yılın büyük prodüksiyonlarından "Julius Caesar"da ve 1954 tarihli "The Wild One" filmlerinde rol aldı. Asi, sıradışı, özgür bir karakteri canlandırdığı bu filmin ardından "On the Waterfront"da birkez daha Elia Kazan'la çalıştı ve bu film kuşkusuz tüm kariyerinin en parlak işi oldu.

Oyuncunun daha sonra Hollywood endüstrisiyle bol kavgalı yılları geçti. Projeler reddetti, milyonlarca dolar zarar eden filmlerde rol aldı ve 1972 tarihli "The Godfather"a kadar bu düşüşü sürdü. Francis Ford Coppolla'nın filmindeki kusursuz ve unutulmaz performansıyla adeta kariyerinde bir 'rönesans' başlatmış oldu. Bernardo Bertolucci'nin "Last Tango In Paris" filminde rol aldı ve muhafazakarların yoğun eleştirisiyle karşılaştı. Akademi Ödül töreninde 'Onur' ödülünü almak için bir kızılderiliyi tören salonuna yolladı ve Amerikan hükümetinin kızılderileri katletmesini unutulmaz bir konuşma ile eleştirdi. 1978 yılında "Superman"de tam 3.7 milyon dolar karşılığında, kısa bir rolle izleyicileri selamladı. Artık Brando bir mitos'a, esrarengiz bir efsaneye dönüşmekteydi: yetmişli yılların sonunda Francis Ford Coppola'nın "Apocalypse Now"unun uğursuz çekimleriyle boğuştu ve 1980 yapımı "The Formula" filmindeki üç-sahnelik-rolünün ardından, on yıl boyunca hiçbir filmde oynamadı. 1989 yılında ırkçılık karşıtı "A Dry White Season"daki rolüyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülüne aday gösterildi ve bir yıl sonra "The Freshman"de "The Godfather"daki rolünün parodisini yaptı. 1995'de Johnny Depp'li "Don Juan DeMarco"da, 1996'da yeniden-çekim "The Island of Dr. Moreau"da, 1998'de "Free Money"de rol aldı.

Marlon Brando'nun özel yaşamı, doksanlı yıllarda çeşitli trajedilerle sarsıldı. Oğlu Christian, 1990 yılında hamile kızkardeşinin sevgilisini öldürdü ve hapse girdi. Bir süre sonra, kızı Cheyenne intihar etti. Parlak ve bol hareketli kariyeri, method oyunculuğa katkıları ve esrarlı yaşamıyla Marlon Brando, yedinci sanatın en kendine özgü kişiliklerindendir.