Pasolini, masumiyetin hâlâ mümkün olduğu, gizemli sayılabilecek bir geçmişe duyduğu özlemi yansıttığı “Yaşam Üçlemesi”nin ilk filmini, Boccaccio’nun Dekameron’undan alınan sekiz öyküyü, “dünyevi, şen, kalabalık ve ışıkla dolu” düşsel bir dünyaya doğru yöneliş ve bunun yanı sıra, önemli toplumsal değişimlerin gerçekleştiği dönemler olarak, yüzyılımızla ortaçağ arasında bir paralellik kurma çabası olarak tanımlamıştır. Pasolini’nin seçtiği öyküler iki ana çatışmayla özetlenebilirler: birey ile dogma ve fırsatçıyla saf kurbanı arasındaki çatışmalar.