Bir film setinin hareketli ortamında, gürültünün arasından sakin, herkesin tanıdığı bir ses yükselir. Bu, son filmi Salo ya da Sodom’un 120 Günü’nün son sahneleri üzerinde çalışan Pier Paolo Pasolini’nin sesidir. Ancak karşımıza çıkan, kendine ve başkalarına bir şans tanımayan, bir gelecek vaat etmeyen, ümitsiz ve ilgisiz bir tutum içindeki değişik bir Pasolini’dir. Aslında filmin bir kenara bıraktığı, burada görsel açıdan yeniden kurgulanan ilk finalinde de buna değinilir. Salo’nun setinde Gideon Bachmann ve Deborah Beer’in çektiği çok sayıdaki görüntü ve fotoğrafı kullanan Pasolini Yanıbaşımızda, kesinlikle entelektüel bir miras olarak algılanmalıdır.