Bir baba oğul, şehir dışında geniş bir yolda, havadan sudan, hayattan ölümden konuşarak yürümektedir. Entelektüel solcu bir kuzgun da onlara yoldaş olur ve şahinlerle serçelerin hikayesini anlatır: Aziz Francesco’nun emriyle şahinlerle serçelere de sevgi dini yayılır. Ama bu, artık Hıristiyan olan şahinlerin serçeleri yemesine engel olmaz. Büyüğün küçüğü, güçlünün zayıfı yediği bu düzenin toptan değişmesi gerekir. Pasolini bu filmde, aydınlarla halk arasındaki uçurumu vurgulayan neşeli bir alegori ortaya koyuyor.