Muharrem, 1863 Balkan savaşında İstanbul'a göçmüş Arnavut bir ailenin son ferdidir. İstanbul'un en eski semtlerinden biri olan Süleymaniye'de babasından kalma küçük ahşap evde tek başına yaşama tutunmaya çalışmaktadır. Babasının arkadaşının eski handaki çuvalçı dükkanında 11 yaşından beri aynı işi yaparak 45 yaşına kadar gelmiştir. İşyerinde ise hiç zeka istemeyen çalışma koşullarını, yine babasından kalan bir hatıraya devam edercesine haftada bir gittiği islami bir tarikatın öğretisinde bulunan mütavazilik, haddini bilmek ve tevekküle uymak gibi mistik öğretiyle örtmüş ve böylece mutlu olmayı başarabilmiştir. Cinsel yaşamındaki başarısızlığını ise ‘uçkuruna sahip olmak' olarak görmeyi tercih etmektedir. Yaşamındaki tüm sorunları nerdeyse kendisine unutturan İslam-tarikat öğretisine sımsıkı sarılmış ve bu öğretiden uzaklaşmamak adına kendi zihninde olağanüstü bir Tanrı korkusu-sevgisi oluşturmuş ve bu korku-sevginin sınırını aşmamaya özen göstermiştir. Kendine ördüğü bu örtü, gittiği İslami tarikatın da dikkatini çeker ve ondan tarikatın idari işlerinin bir bölümünü idare etmesi istenir. Tarikata ait mülklerin kiralarını tahsil etmeye başlayan Muharrem, birden tarikatın dışardan görünen yüzü olur. Bu hızlı dönüşüm, Muharrem'in zihnindeki Tanrı sevgisi ve korkusu arasındaki dengeyi bozar. Tanrı sevgisi azalıp günahlar başlayınca Tanrı korkusu Muharrem'in zihnini kemirmeye ve sonunda da yok etmeye kadar vardıracaktır...