Bir bakıma Almanların "Bugün Aslında Dündü"sü sayılabilecek, Franz Müller'in bu gülünç, cana yakın (ve tamamen doğaçlama) mezuniyet filmi, aslında bilim kurgu hariç her şeye benziyor… Kadınlarla arası gayet iyi olan küstah Marius, motivasyon seminerlerine katılan müşterilerini küçük gördüğünü saklamayı neredeyse hiç beceremeyen bir kendi-kendine yardım eğitmenidir. Boşa uğraştığına dair hislerinin odak noktasında, Almanya'nın doğu bölgesinden bir girişimci olan ve gayet basit "zihinsel kelime dizimi" prensiplerini, "form / içerik sentezi" gibi kavramları tüm uğraşına rağmen anlayamayan, garip ama iyi yürekli Jörg Karsunke bulunmaktadır. Marius umutsuzluk içinde ona kapıları nasıl açması gerektiğini öğretmeye çalışır. Sadece açmayı değil, arkasındaki yeni odayı fethetmesini sağlayacak doğru bir tutum ve yenilmez bir irade ile açmasını. Bir gün sınıfın dışında Jörg'e eğitim verirken, Marius kapıyı açar ve saniyeler önce kendi seminerinin bulunduğu odada bir resim sınıfı bulur. Kısa sürede, Marius ve Jörg sahip oldukları hiçbir şeyin artık varolmadığını ve ikisi herhangi bir kapıdan geçtikleri anda insanların onlarla ilgili tüm hatıralarının silindiğini keşfederler. Daha da kötüsü bu yeni gerçekliği beraberce kabul etmeleri gerekmektedir…