Trajik boyutu olay örgüsünün altında gizli, yavaş başlamasına karşın gittikçe izlemeye değer bir komediye dönüşen, Sidorov'un bu ilk film denemesinde, uzak ve unutulmuş bir Rus köyündeki bir grup 'eski toprak' köylü kadını kapılarında bir Özbek mülteci ailesini bulurlar. Sovyet sonrası Rus ütopyasının ve gerçeğinin bu eleştirel ve güldürücü portresi, kültürel hoşgörü adına yazılmış bir şarkı niteliğini taşıyor… Orta Asya'dan gelen bir mülteci ailesi, tüm nüfusu beraberce barış içinde yaşayan yaşlı kadınlardan ve Down Sendrom'lu bekâr bir adamdan oluşan, elektriği bile olmayan tipik bir Rus köyüne gelir. Mülteciler hoş karşılanmazlar ve kocakarıların dedikodularından etkilenen adam, ailenin sığındığı harabe evi ateşe vererek, burada kök salmaları için tüm şanslarını ellerinden alır. Kadınlar yapılanın ne kadar barbarca olduğunu fark edip harekete geçer ve ateşi söndürmek için koşuşturur; dolayısıyla nefret önce acımaya, acıma anlayışa, anlayış ta samimiyete dönüşür. Mülteci ailesi de iyi niyetlerini ispat etmek için, her iki tarafı birleştirecek küçük bir elektrik santralı kurarak kendilerine düşeni yapmaya çalışırlar…