İnsan bir Tacik filmini görme şansını pek sık yakalayamıyor, ama toplumun sınırındaki hayatları, bu kadar sürükleyici, duygulandırıcı ve özlü bir şekilde sergileyen, büyük ustalıkla kotarılmış bir filme de çok ender rastlanıyor. Moskova’da geçirdiği 10 yılın ardından, boynu bükük serseri Hamro, ölmek üzere olan annesi Halime’ye bakmak için küçük Tacik kasabasına geri döner. Annesinin evini ve eşyalarını bir an önce satması gerektiğini anlar. Ta yıllar önce arkasında bıraktığı borçların vadesi çoktan dolmuştur ve kasaba halkı da artık yüz göz olduğu büyük kent insanları kadar acımasızdır. Hamro hemen evin tadilat işlerine girişir: hem evi daha iyi bir fiyata satabileceğini düşünmektedir; hem de annesi tabutunun utanç verici biçimde duvar üstünden atlatılmasını istemediği için bir tabutun vakarla çıkabileceği genişlikte süslü bir çifte kapı arzu etmektedir. Çok geçmeden bu sessiz taşra kasabasında, Hamro’nun başına beklediğinden çok daha fazla şey gelecektir…