Edward Yang, çoğu kişi tarafından Tayvan Yeni Dalgası’nın başlangıç noktası kabul edilen bu ilk uzun metrajlı filminde, birkaç anlatı katmanını bir arada örerek, “kayıp” bir kuşağın deneyimini yansıtan zengin, duygusal bir doku elde ediyor. Geri dönüşlerle anlatılan film, iki eski okul arkadaşının 13 yıllık ayrılıktan sonra bir araya gelişiyle başlar. Biri şimdi Avrupa’da başarılı bir konser piyanistidir; diğeri evliliği yürümeyince bir iş kurmuştur. İki kadın eski günlerden söz eder, geçmişe ilişkin, daha önce birbirlerine söylemeye asla cesaret edemedikleri sırları ortaya döker ve şimdiki hayatlarının bir envanterini çıkarırlar. Jia-li kocası We-lei’yle genç yaşta evlenmiştir. O sıralarda erkek kardeşi, Jia-li’nin bu piyanist arkadaşına duyduğu sevgiye rağmen, anlaşmalı bir evliliğe zorlanmıştır. Onunkiyle mukayese edince, Jia-li’nin evliliği daha iyi bir evlilikmiş gibi görünür: kocası We-lei’yi kendi iradesiyle seçmiştir, birbirlerini sevmişlerdir. Ama her şey kötü gitmiştir: We-lei boğazına kadar işine gömülmüş, aynı işyerinde çalışan bir kızla ilişkiye girmiş; bu arada Jia-li de kendini huzursuz ve kapana kıstırılmış hissetmiştir…